Sizce evebeyinlerin varken yok olması mı daha kötü yoksa ölmesi mi?

Bir ebeveynin hayattayken “yok” olması, yani fiziksel olarak var ama duygusal olarak uzak, ilgisiz ya da zarar verici biri olması; insanın içinde hep bir eksiklik duygusu bırakır. Çünkü bir yanın hâlâ umut eder, “Belki bir gün değişir, belki beni anlar” diye. Ama her seferinde hayal kırıklığıyla yüzleşmek, görünmez olmak, sevgisizlikle büyümek… Bu bazen yokluktan da ağır gelir. Hayatta ama senin yanında değildir; bu, insanın kalbini sessizce yoran bir varlık yokluğudur.

Öte yandan, ölüm, geri dönüşü olmayan bir gerçekliktir. Acıtır, özletir, insanın içinden bir parçayı alır ama en azından belirsizlik yoktur. Gidenin bir daha gelmeyeceğini bilmek, zamanla bir kabule dönüşebilir. Yas, zamanla iyileşebilir. Ama hayattayken “yok olan” bir ebeveynin bıraktığı boşluk, bazen hiç dolmaz… çünkü umut hâlâ oradadır ve belki de en çok insanı yoran, hiç gerçekleşmeyecek bir şeyi hâlâ beklemektir.

Bu yüzden hangisi daha zor, bunu ölçmek zor. Ama en ağır olanı, varmış gibi görünüp aslında hiç olmamış bir sevgiyi yıllarca taşımaktır belki de.