En çok nerede önemseniyorsunuz?

Önemsendikten sonra nerede olmasının da bir mahiyeti yok sanki. Acaba önemseniyor muyum diye sordum kendime suali okuyunca, böyle bir suali kendime sorduğuma göre önemsendiğimi de hissetmişim demek ki hiç. Önemsenmek için de gayret sarf etmiyorum, çünkü kendi istiridyemde yaşamak istiyorum, mesafeliyim insanlara karşı, sessizce geçerim insanların arasından, görünmek istemem, kendi işinde gücünde bir insanım, yaşadıklarım beni sessizliğe itti, hâlâ annemin beni önemsemediğini düşünüyorum, yaşı kaç olursa olsun insanın bir yanı hep çocuktur, içimde büyümeyen bir çocuk var, büyümeyi istemeyen, iki elini bırakıp bisiklet süren o çocuk hâlâ buralarda lakin bir yanım da olgun, ben de artık önensenmedikçe önemsemiyorum, acaba ismim Önem olsa önemsenir miydim diye de düşündüm şimdi de doğaçlama olarak, şaka bir yana biraz da önemsenmemeyi ben tercih ediyorum galiba, yabani gibi insanlara yaklaşmayarak, benimle arkadaşlık kurmak isteyenlere karşı kayıtsız kalarak lakin kibirden değil bu tutumum, sütten ağzım yandı yoğurdu üfleyerek bile yemiyorum, bacılar tarafından da önemsendiğimi düşünmüyorum, hoş olmayan şeyler yaptılar bana, hep en çok ben seviyorum, benim başıma bir şeyler gelse hiç tasalanmazlar benim için, belki de böyle olması daha iyi, nasılsa kimse yanımda olmayacak diye kendime kol kanat geriyorum. Önceden koyardı annemin beni önemsememesi lakin buna da alışıyor insan. Ayrıca kötü manada önemsenmektense önemsenmemeyi yine tercih ediyorum, bazı insanlar düşüşünü görmek için ilgili olur, kaybettiğini görmek ister, onun için laf atar, yüreğini tırmalar, bu da bir önemsemedir lakin sevgiden kaynaklı değil düşmanlıktan kaynaklı. İçimdeki bu derin yalnızlık hissine rağmen sadece tek bir kişinin yanında saffetle önemsendiğimi hissediyorum, yüreğimi gülümsetiyor o saf güzellik, aaa beni de önemseyen birisi varmış, yazarken aktı kelimeler. Bir de kedim olsun isterdim, görselden de esinlendim şu satırları yazarken, kedisi olan hiç kimse yalnız değildir, yolunu gözleyen, kendisini bekleyen, yüreğini tırmalamadan, pis pis bakmayan bir sevgi yumağı içinde bulur kendini, benim bir kedim bile yok, yalnızlığımı bir kediyle paylaşmak isterim, şöyle korkmadan, içimde dolu dolu bir hayvan sevgisi var, insan sevgisi yok lakin hayvan sevgisi var, bununla beraber hayvan fobim de var, belki bir gün bunu aşarım. Sanal alemde de önemsendiğimi düşünmüyorum, çünkü reeldeki gibi kapatıyorum kendimi, burada da reelde olduğu gibi sessizce insanların arasından geçiyorum, ıssız kadın demişti kardeşim bana, seviyorum ıssızlığı ya lakin sanalda yaşadığım her duygu da gerçek bununla beraber, bu arada sanaldan ekmek parasını kazananlar da var, bazı kişiler bu cihetten kendilerini sanal mecralarda daha önemli görebilir, gelir elde ettikleri için.. Sanalda yaşadığım, hissettiğim tüm duygu akışı hep gerçekti, kızgınlığım, sevgim, ilgim, hatta ben burada da büyüme sancıları çektim, illa gerçekliği hissetmek için dokunmaya gerek yok, bazen öyle bir an olur ki, hiç görmediğin, tanımadığın bir insan senin ailen gibi olur, yüreğini gülümsetir, üç yıldır sohbetimin geçtiği abim gibi gördüğüm birisi var, onun da beni önemsediğini düşünüyorum, sadece ona açabildim yüreğimin kuytu köşelerini, bana olgunluk kattı, benim abim yok, onu abim gibi görüyorum, şu hayatta beni önemseyen iki kişi var diye düşünüyorum, diğerleri önemsediğini söylese de işin işine egoları karışıyor, egolarını elalem ne der düşüncelerini bir kenara bırakıp beni önemsemiyorlar.

Tamamen bakis acısıyla ilgili bu eskiden Is hayatımda önemsediğimi düşünüyordum kovuldum sanal ortam gercek degil dokundagim hissetmediğim bir şeyim gerçekliği sorgularım veya normalde saygi duyulmadigim yerde önemsediğimi düşünmem