Sizce benim kaderim neden böyle?

Benim hayatımda oldum olası erkeklerden hiç yüzüm gülmedi. Tek aşk meselesi değil babam ve erkek kardeşim de geçerli buna. Babam şu an hayatta değil ama yaşarken kapıya koymuştu korona zamanı sokağa çıkma yasağı vardı kolumdan tutup kapıya koydu akşam vakti saat 1 e geliyodu üstümde incecik gecelik sokakta kaldım ablam zorla eve sokmaya çalışırken getirinde doveyim gözümde sokaktaki it kadar değeri yok dedi. Erkek kardeşim tarafından sürekli psikolojik baskıya maruz kalıyorum kaç kere üstüme yürüdü hiçbir suçum yokken. Daha mnı gösterir misin daha önce hiç görmedim merak ediyorum diyisini hiç saymıyorum. Annem tüm bunlar olurken benim arkamda hiç durmadı bir kere dahi nasılsın diye sormadı. Hala bugün bile erkek kardeşimi pohpohluyor canin ne çekiyor hangi yemeği istiyosun soyle yapıyım diyor. Daha neler yaşadım çocukken taciz edildim zorla öptü beni biri. Arkamda duran kimse yok haklısın neler yasamissin diyen yok. O kadar ihtiyacım var ki birinin desteğine. Koskoca ailede herkes birine sahip çıkıyor ama benim arkamda kimse yok. Şöyle bir yoruldum sırtımı yaslayim diyebilecegim kimsem yok. Sanki böyle tüm çıkış kapıları kapanmış gibi. Oldum olası fakirdik çocukluğumdan bu yana hep sobalı evde büyüdüm. Aklıma çözüm olarak sadece evlenmek geliyor çünkü başka çarem yok. Sevip sayilmadigim insan yerine konmadigim yerde neden durayım ki? Bazen diyorum ki hickimseye bişey demeden yürüyüş bahanesi ile hiç kimseye bişey demeden çek git. Sonra gitsen nereye gideceksin kalacak bir yerin yokki diyorum. Sağolsun hayatımdaki herkes bir darbe vurdu yaşamadığım hiçbir şey kalmadı herşeyi yaşadım 😔 inşallah evlenecek birini bulabilirsem bu evden çekip gidicem hiçbirinin bir daha yüzüne bakmicam silip aticam hayatımdan. Kendi baba ocagimda bana böyle cehennemi yasattiklari için bir daha yüzümü goremeyecekler. Ama benim anlamadığım şey benim kaderim neden böyle? Ne suçum vardı ki benim? Kimi üzdüm kimin ahını aldım da yüzüm hiç gülmüyor anlamıyorum cidden😔