Çocukluğunu nasıl tanımlarsın?

Her şey oyun dahilinde olabilirdi. Elimize geçen her şeyi bir tür oyun olabilirdi. Büyük şeylere ihtiyacımız yoktu. Hiçbir şey yoksa çamur vardı, çamurdan pastalar oluşturulurdu. Taş vardı, beş taş oynanırdı. Tebeşir vardı, seksek oynanırdı. Her şey güzelleştirilmeye, bizlerde güzelleşmeye yatkındık.

Keyifliydi ve en azından şu an bir çok insanın tatmadığı ve asla da tadamayacağı şeylere sahiptik. İmkanlar gelişmemişken ve insanlar bu kadar yozlaşmamışken sahip olduğumuz samimiyetin tanımı yapılamaz :D Biz belki her şeyin en son modeline ya da en pahalısına sahip değildik ama mutluyduk. Bir dilim salçalı ekmek bize en pahalı mücevherlerin veremeyeceği hazzı ve keyfi veriyordu.

Çocukluğum mutlu, huzurlu geçti 🥰 hep sakin, sevgi dolu bir aile ortamında büyüdüm. Şu anki verdiğim pozitif enerji sanırım bunun meyvesi olabilir. Ben hiçbir zaman kendimi aşağı görmedim, başkalarının başarısını kıskanmadım. Oyun çevirip, düşürme fikri aklımdan bile geçmedi. Ama görüyorum ki böyle yaşayan insanlar var cidden onlara üzülüyorum, acıyorum.