Öz annem üvey annem gibi?

Liseye geçtiğimde annem neredeyse tüm arkadaşlarıyla küsmüştü. Konuşacak kimsesi olmayınca beni bir duvar yerine koyup tüm dertlerini anlatmaya başladı. Dış görünüş olarak beni babama benzetirler. Annem de bunu düşünmüş olmalı ki babama anlatamadığı ve yüzüne söyleyemediği her şeyi bana söylüyordu. Bir şeyler söylerken, babama bakıyormuş gibi bakıp söylüyordu. Her okuldan döndüğümde yemek için masaya oturuyordum ve annem konuşmaya başlıyordu. Sadece kendi dertleriyle ilgileniyordu ve ben ona kendimle ilgili bir sorunumu söylediğimde geçiştiriyordu. Zor bela kaçtım bu durumdan, nankör damgası yiyerek. Ben de kardeşlerim gibi eve geldiğimde rahatça kendi alanıma çekilmek istiyordum. Annem uzun bir süredir Dilan Polat adlı bir kişiyi ve ona benzer insanları takip ediyordu. Onları kötüleyip bir yandan da özeniyordu. Onlar gibi zayıf olmak için diyete girdi ve diyete girmesiyle evde doğru düzgün yemek yapmaması bir oldu. Bir süre sonra Trendyol adlı siteden sürekli alışveriş yapmaya başladı (o şahısların linkleri sağ olsun). Mutfak alışverişi yapmak yerine serumlar, bakım malzemeleri, kıyafetler almaya başladı. Teyzemin yanlış yolla çok para kazanması, annemin eski arkadaşlarının iyi yerlere gelmesi, bazı insanların annemi güzelliği için övmesi, babam ve daha birçok nedenden dolayı annem değişti ve sadece kendine odaklandı. Kendine odaklanırken, kötü bir hayat sürmesinin tüm suçunu bize attı. Şu an kendini dünyanın en güzel kadını sanıyor. Kız kardeşim özgür giyinebildiği için ona kötü muamele yapıp bir yandan onun giyimine özeniyor. Ben 19 yaşında olduğum için bunu kaldıramayıp genç kız gibi davranıyor, çocuksu ve yapmacık hareketler sergiliyor, kendini benimle bir tutuyor, yaşlanmayı kaldıramıyor. Teyzemin ondan daha fazla parasının olması zoruna gidiyor ama bunu kötü yolla yaptığı için onu küçümseyip duruyor. Buna rağmen teyzem gibi olmak istiyor ve ona özenerek sapıkça konuşup sapık hareketlerde bulunuyor. Teyzem, küçük bir çocuğu olmasına rağmen hiç sorumluluk almaz ve kocasını aldatır. Ama bir yandan hep annemin hayatına özeniyor. Anneme alttan alta bizi kötüleyen laflar söylüyor ve benim 19 yaşında bir kız olmama rağmen kötü bir huyumun olmaması onu sinirlendiriyor. Sürekli “Sevgilin var mı?” tarzı şeyler soruyor ve herkesin onun gibi kötü yolda ilerlemesini istiyor. Bu yüzden annemi de kendine benzetti. Annem çok garip davranıyor. Sürekli kendini ve vücudunu göstermeye çalışıyor. Bazen bana erkekmişim gibi davranıyor. Sanki ben ondan etkileniyormuşum da ondan kaçıyormuşum ve o dünyanın en güzel insanıymış da ona herkes hayranmış gibi davranıyor. Bir şeye sinirlendiğinde durup dururken bana sataşıyor ve normal bir hareketimi kötüye yorumlayarak tüm ailenin yanında bağırarak söylüyor. Uzun süreli ve normal arkadaşlık ilişkileri olan tek kişi benim ailede, bu da sorun olarak görülüyor. Ondan kaçmaktan başka bir çözüm bulamadım. Daha sayamadığım ve unuttuğum, ama beni çok etkileyen ve psikolojimi bozan birçok olay oldu. O kadar çok şey yaşadım ki birkaç yıl içinde bazı yaptıklarını unuttum. Ben babamdan küçükken umudu kesmiştim zaten çünkü onun kötü biri olduğu ortadaydı. Ama annemin böyle değişmesi ve etrafımda hiçbir yetişkin rolünde biri olmaması beni boşluğa düşürdü. Sanki annem yokmuş ya da üveymiş gibi hissediyorum. En çok beni rahatsız eden kısım annemin sapık gibi davranması. Zaten içime kapanık ve çok sessiz bir insanım. Konuşmam, derdimi anlatmam, güvenmem.. küçüklüğümden beri bu böyle.