KENDİMİ DEĞERLİ BULMUYORUM?

Merhaba arkadaşlar. Ben 18 yaşındayım ve hiçbir şekilde kendimi ne güzel ne de yetenekli birisi olarak görebiliyorum. Aşırı eril birisiyim ve eril kızları kimse sevmiyor. Evlenmeyi düşünmüyorum ama eğer evlenirsem, eşim benden daha iyisini bulunca beni terk edecek, beni aşağılayacak kaygısı içimi yiyor resmen. Evlilik istemememin başlıca sebeplerinden biri. Bir diğeri de çocuk istemiyorum. Eşim, o çocuğu benden daha çok sevecek diye kaygılanıyorum. Asla böyle bir şeyi kaldıracak bir olgunlukta değilim ve zaten biliyorum bir insan evladını daha çok sever ama işte ben bunu kaldıramam (eğer evlenirsem çocuk düşünmeyen birisi ile evleneceğim bu yüzden.) Makyaj yapacak güzelliği de kendimde bulamıyorum. Çoğu kız güle güle gratise gidiyor, kendilerini daha da güzelleştiriyor ama ben gitmek istemiyorum. Makyajın bile çirkin, tombul yüzümü değiştiremeyeceğini biliyorum. Çok kilolu birisi değilim ama kilom var. Kıyafet denemeye korkuyorum eğer olmazsa ailem kızacak diye. Bazı pantolonlarım bana dar geliyor ama aileme söyleyemiyorum, kilom yüzünden aşağılanacağım diye. Annem üzerimden şaka yapıyor. "Ay* gibi olmuşsun. Sen üzerime düşsen kesin ezilirdim." gibi. Bunları gülerek söylüyor bir dr. Sonra tırnak yaptırmaya gitmiştim. Orada ki abla da "Bence biraz kilo ver. Yaşıtların kilolular ile dalga geçiyor." dedi. O kadar kötü hissettim ki... Annemle olduğum bir ortamda misafirler "En kilolu kim acaba?" gibi bir konu açıldı. Annem bana baktı hemen. Yerin dibine girmek isterdim o an. Belimin kalınlığını hırkalar ile gizliyorum. Dışarı da herkes bana bakıyor, beni gözleri ile aşağılıyorlar gibi hissediyorum. Tırnağımı kanatmıştım bunu düşünürken. Bir de aşırı hassas birisiyim. En küçük bir eleştiri de moralim bozuluyor. Her şeye ağlıyorum, kendimi savunamıyorum. Annem ile babam ayrı. Küçükken iki taraftan da şiddet gördüm, istenmeyen bir çocuk olmak o kadar zor ki. Bilmiyorum, bunun etkileri mi? Hâlâ vücudumda izleri var. Çocukluğumu yaşayamadım. Hevesle giymek istediğim bir eteğim vardı küçükken. Annem "Büyüyünce kocan izin verirse giyersin." demişti. O hevesin kursağımda kaldığını çok iyi hatırlıyorum. Küçükken annemin psikolojik sorunları vardı. Vücudumda sigara söndürmüştü. Bunu ona söyledim ama "Yanlış hatırlıyorsun." falan dedi gergince ama ben yanlış olmadığını da biliyorum. Rüyalarımda ailemin beni öldürdüğünü görüyorum hem de zevk içinde. Vücudumdan, kendimden nefret ediyorum. Özel birisiymişim gibi hissetmiyorum hiç. Birisi beni dövse üzülmem mesela. Hak ettiğimi düşünürüm çünkü sinirlenince kendime zarar veren birisiyim. Bedenimden nefret ediyorum. Psikologa gittim, ilaçlarla intihara kalkıştım sonra. 4 antidepresan değiştirdim hiçbiri bir işe yaramadı. 13 yaşında babam psikologa gitmek istemediğim için beni dövmüştü. Sonra zorla götürdü ve intihara kalkıştım işte. Okulda hep zorbalandım. Bazen düşünüyorum, bunları hak edecek ne yaptım ki? Lanetlenmiş gibi hissediyorum. Etrafımda ki herkesten şüphe ediyorum. Saçma sapan sebepler ile küçükken şiddet gördüm. Belki de hak etmişimdir? Artık bu düşüncelerdeyim. Yaşamak istiyorum, tekrar intihara kalkışmak istemiyorum. Keşke beraber bir ailem olsaydı. Babam farklı şehirde. Ne annem ne de babam beni istemedi. Hiç arkadaşım da yok hayatımda. Sevgili, evlilik gibi şeyleri de düşünmüyorum. Başarılı bir kadın olmak istiyorum. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak istiyorum. Herkese yanıldıklarını kanıtlamak istiyorum. Sürekli her şey için kendimi suçluyorum. Berbat bir hayatım var. Bunları buraya yazdım çünkü içimi dökebileceğim kimse yoktu. Burada anı kalsın istedim. Cevap yazmak zorunda değilsiniz.