Yorulduğunuzda sırtınızı yaslayacak birileri var mı?

Sırtımı kendine yaslayanlardanım. Çünkü hayat bana bunu öğretti, insana sırtımı yaslamamam gerektiğini öğrendim. Yalnızlığımla başa çıktım , barıştım onunla, sevdim yalnızlığımı. Yük olmaktan korktuğum için belki de sırtımı kimseye yaslamıyorum, kendimle dertleşiyorum, kendi kendime çözümler üretiyorum, kitaplarıma sığınıyorum, okudukça okuyorum, yalnızlığımın en güzel eşlikçisi kitaplarım, bana yolumu gösteren bir meşale onlar. Yorulduğumda dinlenirim, kendimi silkelerim, sevdiğim aktivitelerle meşgul olurum lakin insana sırtımı yaslamıyorum, çünkü kimse bana liman olmadı, çareyi de kendime sığınmakta buldum. Anneme kendimi anlattığımda beni dinleme şekli ve yüzündeki ifade gitmiyor gözlerimin önünden, öyle ki ne düşündüğünü bile görmüştüm suratına bakınca, kimseye ait hissedemiyorum kendimi, öyle bir durumun içindeyim, kimsenin beni anladığını ya da anlamak istediğini düşünmüyorum, annem hiç görmedi beni, görmek istemedi, ben de kendimi göstermekten vazgeçtim ona, ona yaslanamayacağımı biliyorum, ona sığınamayacağımı biliyorum, onun bana liman olmayacağını biliyorum, aramızdaki duvarları annem ördü, farklı bir kadın, onu da anlıyorum aslında, insan bir süre sonra alışıyor da kendine liman olmaya, kendisiyle dertleşmeye, yorulup dinlenmeye, sırtımı kendimden başka yasladığım kimse yok.

Var evet iyi ki de var.