Sizi, zehirleyen neydi bu hayatta?

İki yüzlü yüzsüz dedikodu cu insanı sevmiyorum. Tamam her insan bir miktar dedikodu yapar ama , aşırı derecede lafın arkasına düşen tiplere irrite oluyorum gerçekten, bazıları 7 24 telefonda onun bunun lafı bacilari ile anasi ile kaç tane devlet kurup yıkıyorlar. cevremde var ayar oluyorum.

Zehirleyen şey, belki de hep savunmasız hissetmem.

Her hata, bir adım daha geriye götürürken, bir yandan da içindeki insanı yavaşça yok eder.

Fakat hataların seni öldürmesine izin vermek, en büyük hata olurdu...

İnsan, kırık dökük olsa da, hayatta kalmayı başarır.

Parçalarımız eksik olsa da, yine de bir bütün olabiliriz. İnsan kalmak, her şeye rağmen devam etmekte ve bir parça daha kaybetmekten korkmamaktır bence..

Fazla duygusallık ve ısrarla güvenme hissi beni zehirledi. Fazla anlamlar yüklemek ve belki bu kez olacak, düzelecek hissi fazlasıyla yıprattı. Ama artık bu zehir, panzehirini aldı.

Hiç bir doğrumun takdir edilmemesiydi belki de🤔

Uç noktalarda başarılar kazandığım halde farkedilmemesiydi, belki de önemsenmedi.

Bilemiyorum..