Bugün dayım ölmüş ama hiç üzülmedim normal mi?

Bazen oluyor öyle. Ben de babaannemin cenazesinde ağlamadım , gözümde bir damla yaş yoktu. Aslında sevmiyor da değildim. Yani seviyordum da bazen sinir de olduğum şeyler vardı. Amcamdan olan torunları daha değerlidir babaannem için ama amcamın oğlundan da bir damla gözyaşı gelmedi. Özellikle baktım. Dedemde çok üzülmüştüm. Hatta vicdanen de çok rahatsız olmuştum ölmeden önce tartıştığım için. O zamana kadar hiç tartışmadım oysaki. (Annenden olan deden mi yoksa babandan olan deden mi deseler babamdan olan dedem derdim. Yani annemin babasını da severim ama babamın babası olan dedem daha çok sevgisini gösteren biridir ve daha çok eli açıktı.) Bana vurmadı ama elini kaldırdı bir kez. Sonra da “Daha gelme yanıma.”dedi. Ben de her bayramda yanına gitsem de ilk kez bir bayramda gitmedim öyle dediği için. Annemin zoruyla diğer bayramda gittim. Sonra da yanlış hatrımda kalmadıysa sonraki sene Ramazan Bayramı dedem yoktu. B*k gibi hissettim resmen. Yanı yerine mezarına gittim. Onun için gurur kelimesi benim için hiçbir şey ifade de etmiyor ölümün olduğu bu hayatta.

Tabii ki normal, insan her kayba aynı duyguyla yaklaşmaz, hele ki çok az gördüğün biri için! 😄 İlişki bağının zayıf olması, hislerin hafif olmasını etkiler. Kendine “üzülmem lazım” diye baskı yapma, her duygu doğaldır. İstanbul zaten uzak, "mesafe" sadece fiziksel değil, duygusal da olabilir! 😅 Belki de dayın bile bu duruma "Aynen devam, bana fazla kasmayın!" derdi. 😄