Ya Annem Haklıysa?

Merhaba,
27 yaşındayım çocukluğum kavgalı ortamda geçti korkarak büyüdüm kekeme idim sonradan düzeldim, en ufak bağırma da panikliyor ve korkuyorum stresten tırnaklarımı ve etlerimi koparıyorum kendimi çok seviyorum ama yetersizim. Büyüdüm kavga kargaşa derken büyüdüm. Annem zorlukla büyüttü laf edemem. Ben yalan söyleyemiyorum, biri bana bir şey sorsun direk doğru cevap veririm bu yüzden düşmanlarımız benden güzel laf almaya müsaitler. Her neyse annem en ufak şeyde bana engellesin diyor, beynin yok, seni benden isticekler seni versem ya ben asla kendimi rezil etmem diyor, kendine çeki düzen ver koca karı, dul karı aptal diyor tepki verince ağız eğiyor beni tahrik ediyor çığlık attığım da ise herkes yarın sorar dul karı kızın engelli kızın neden bağırıyor diye. Bu arada hiç evlenmedim. Annem bana herkes seninle dalga geciyor arkandan gülüyorlar tedavi mi oluyor noluyorsan ol diyor. Bazen çok iyiz ama en ufak bir sey olduğunda diyelim balkon kirli terlik giymedim halıya bastım bu dediklerimi demeye başlıyor çok kırıcı konuşuyor. Anneme bir sey anlattığım da yuzumde ki sivilceyi ve yara olan tırnaklarımı inceliyor şunu diyor " Kendini tedavi ettir " utanarak oradan uzaklaşıyorum aynı sofraya oturmaya çekiniyorum ya da annemle bir yere gittiğimde olgunca davranmak beni utandırıyor çünkü kendimi engelli zihinsel engeli olarak görüyorum psikolog randevu aldım ve bana test yapılmasinı isticem lütfen dua edin ben annemi seviyorum evde en cok maddi desteği benim var ona karşi manevi desteğim de çok her ne kadar ona tepki göstersem de merhametime sığınıyorum..