Çocukluğunuzda özlediğiniz bir ev var mı?

Böyle bir tarihi eser evimiz vardı maalesef tinerciler sokakta kalanlar yıktı geçti. satıldı belediyeye yeniden aynısı yapilicak uzerindeki hac isaretine kadar. bari anılarımız yenilenmiş şekilde yaşasın sevindim o yüzden ☺️

Ananemin evinde büyüdüm gibi bir şey, annem çalışıyordu. Dedemi 4 yaşındayken kaybettim, dayımı 17, ananemi 18. Dayım hiç evlenmemişti, babamdan öteydi o zamanlar benim için, neyse. Ananemlerin evinde dedem ip makaralarından kapıya çakmıştı, boyum ermiyor kapıyı kapatamıyorum diye. Dediğim gibi öldüğünde 4 yaşındaydım. Hepsi vefat etti, evi satmaya karar verdik. Yıllar sonra eve girdim, bir insan bir makaraya bakarak ne kadar ağlayabilirse o kadar ağladım. Evin odalarını dolaştım, aklımda kalan kadar büyğk bir ev değilmiş mesela, bana hep çok büyük gelirdi. Korktuğum uzun koridor uzun değilmiş, buzdolabında her zaman olan anane sütlacı yok, dayımla oyunlar oynadığımız bilgisayar yok. Ölümlerinin üstünden yıllar geçti, yeni yeni atlatıyorum bazı şeyleri ama hala o evin oradan geçerken dönüp bakamıyorum bile. Üzücüdür ki uzun süre geçince hiç yaşamamış gibi oluyorlar, sanki o eve hiç girmemişim gibi

Anneannemin evini özledim. Balkonunda kitap okurdum, meydanı izleyerek çay içer sohbet ederdik kuzenlerimle.
Dayım yıkıp villa dikti hatıralarımın üzerine :(

Şimdilerde doğduğum evin üzerinde avm olsada arada ordan geçerken aklıma gelir özlediğimi farkederim…