Anneme sinirleniyorum haksız mıyım?

gerçekten nefret ediyorum kendisinden insanı annelikten soğutur, böyle anne olmaz olsun. hevesimi her seferinde ne olursa olsun kursağımds bırakıyo. allahtan işte de görmüyorum onu, yoksa bu evde bir saniye bile durmam kocaya kaçarım yeminle. izin günlerinde kaçıyorum sadece evden. o yokken o kadar huzurluyum ki, onun olmadığı zamanı kollamaya başladım gerçekten çok acı. 8 yaşındaki ben, bu halimi görse çok üzülür. o kadar severdim ki onu hatta küçükken benden önce ölürsen ben de kendimi öld*rürüm derdim ona. şimdi de halimize bak. kendisi annesinden kaçmak için babamla evlendi. ama hayatının hatasını yaptı, şimdiyse aynısını bana yaşatmasından korkuyorum. hep derdi zaten, ben anneannen gibi olmayacağım, sizi benden kaçırmayacağım diye. ama bu olacak ve bu gerçek canımı o kadar acıtıyor ki. beni bile bile ateşe atmasından korkuyorum, eğer o ateşe atılırsam, tek dileğim o ateşin beni yakmaması. yandığımı değil de ısındığımı hissedeyim..