Annenizden babanizdan utanir misiniz?

İnsanları anlamıyorum. Ona muhtaçken, tek başına yürüyemiyor, ayağa bile kalkamıyorken hep yanlarında olan anne babalarını başarıyı, ünü görünce unutup onlardan utananları ben insan olarak bile görmüyorum. Sen çok ünlü bir doktor olmuş olabilirsin, baban çöpçülük yapıyor diye o benim hizmetçim diyerek mi tanıtacaksın insanlara? Gerçek bir hikaye de böyle şeyler, hikayeden ibaret değil.

Babanı, anneni ne iş yaparsa yapsın nasıl bir giyimi üslubu olursa olsun başının üstünde tutmak zorundasın. Sana o kadar emek harcayan insanları yok saymaya kimsenin hakkı yok. Yusuf Dikeç'e de helal olsun. Hadsiz cahil "hoca"ya da gülüyorum sadece. Anneliğin, ne kadar kutsal olduğundan bihaber mağarada yetişmiş belli ki.

Ben onlardan utanmam. Maddi manevi her zaman bana destek olan insanları unutmam, geçiştirip öylesine biri demem. Aksine bütün başarılarımı, kazanımlarımı onlara borçluyum.

Annem ev hanımı, babam inşaatta çalışandı tesadüf ki üniversiteye kadar hep okuluma en yakın inşaatta çalıştı iş çıkışı hep üstü başı alçı falan olurdu o halde o yorgunlukla birde okuldan beni almaya gelirdi akşam eve tek gitmeyim diye bir gün bile utanmadım hep bu benim babam diye tanittim, bu annem dedim... o kazancla hiçbir şey de gözümü bırakmadılar gerekirse borç bulup hallettiler ben buna nankörlük yapamam kesinlikle göğsümü gere gere ailem derim... bu yorumu yazan karaktersiz aciz varlığın tekidir o teyze eminim ki binbir zorlukla o çocuğu büyüttü ikisiyle de gurur duymak lazım