Kalabalık bir şehir mi? Kırsal mı?

Ben İstanbul'da doğup büyüdüm, sonra memleketime köyüme taşındım. Köy hayatı sakin, doğal yaşam var. Havası ve suyu temiz, manzarası harika. Hayvanlardan ve tarlalardan elde edilen doğal ürünleri tüketmek ve bu hayvanlara sevgi göstermek çok güzel bir şey. Fakat şehirde doğup büyüyen birisi için köy yaşamı çok zor. Uzaktan görüldüğü gibi kolay değil. Hayvanlarla ilgilenmek büyük emek istiyor. Hayvanlar, sütten ve yumurtadan kesilince özel yemlerle beslemek gerekiyor. Onların temizliğine dikkat etmek gerekiyor. Tereyağı ve ayran yapmak için elektrikli yayık makineleri var. Bunlar, işleri kolaylaştırıyor. Süt sağma makineleri var fakat sadece 1 inek olunca, süt sağma makinesine gerek kalmıyor, elle sağılıyor. Arıcılık yapma hayallerim de var ama bunun için arıcılık kursuna gitmem gerek. Çünkü arıcılığın çok ince işleri ve püf noktaları var. Çok fazla ineğin ve koyunun varsa onları Nisan ayında yaylaya çıkarman gerekiyor. Bizim çok fazla olmadığı için çıkarmamıza gerek kalmıyor fakat komşularımız çıkarıyor. En zoru da tarla, bağ, bahçe işleri. Ekinleri ve ürünleri toplamak haricinde, bahçeler ve tarlalar sürekli bakım istiyor. Kışın bile bakım yapmak zorundasın. İnekler, tavuklar ve koyunlar, kışın bile dışarıda yayılmak zorundalar. Gözün, sürekli hayvanlarının üstünde olmak zorunda çünkü dışarıda envai çeşit yırtıcılar var. Hayvanlarını bu yırtıcılardan koruman gerekiyor. Bunun dışında, doğalgaz olmadığı için yanında daima yedek tüp bulunmalı çünkü çarşıya hemen inip tüp doldurma imkânın olmuyor. 7/24 sıcak suyunun olmasını istiyorsan, büyük bir termostat almak zorundasın ve içindeki sıcak su bittikçe tekrar çalıştırmak zorundasın. Sıcak suyun hemen bitmemesi için banyo yaparken şofben kullanmak gerekiyor. Yani, evinde hem termostat, hem de şofben bulunmak zorunda. Yazın, kışa hazırlık için odun kesip sırtında taşımak zorundasın. Veya hazır odun ve hazır kömür de alabilirsin ama bu çok masraflı oluyor. Ayrıca, kalabalığa alışınca, sakinlik çok zor geliyor. Bütün bunların dışında; markete, çarşıya, fırına, hastaneye ve eczaneye uzaksın. Her şey, hemen elinin altında olmuyor. Her sabah, erkenden ekmek arabası geliyor. Ekmek ihtiyacını bu şekilde gideriyorsun. Kışın çok kar yağıyor ve ulaşım çok zor oluyor. Köylere, şehirlerdekinden daha fazla kar yağıyor. Özellikle, benim gibi bir Karadeniz köyünde yaşıyorsanız hayat çok daha zor oluyor. Çünkü arazi engebeli olduğu için modern tarım yapamıyoruz, traktör kullanamıyoruz. Her şey, insan gücüne dayalı. Çok fazla yağmur yağıyor. Bu sebeple bahçelerdeki otları yılda en az 3 kere temizlemek gerekiyor. Yoksa bahçeler, 2 ay gibi çok kısa bir sürede bile ota, dikene karışıyor. Uzun uzun otlar ve dikenler büyüyor. Bahçenin ortasında ağaçlar büyüyor, sonra bu ağaçların dibinden filizler yeşeriyor, kendi kendine bir sürü ağaç büyüyor ve bunları kesmek zorunda kalıyorsun. Sonra sırtına odun yapıp yokuş yukarı yük taşıyorsun. Her tarım ürününü bu şekilde taşımak zorundasın. Çok yağmur yağdığı için toprağın asidinin dengesi bozuluyor. Bunun için özel kireçler, özel gübreler ve hayvan kermesiyle toprağın asidini dengelemeye çalışıyoruz. Çok fazla yağmur ve yeşillik olunca, çok fazla sinek, böcek ve örümcek oluyor. Özellikle son yıllarda sivrisinekler çok arttı. Karadeniz'in coğrafi yapısı ormanlık alan olduğu için çok fazla yabani hayvan var. Hatta bu yabani hayvanlar, kışın şehirlere ve ilçe merkezlerine bile iniyorlar. Burada çok fazla fırtına, sel ve heyelan oluyor. Fırtına olunca, çok fazla elektrik kesintileri oluyor. Allah korusun, yıldırım düşme olayları çok oluyor. Özellikle Doğu Karadeniz'de yaşam şartları çok zor. Doğu Karadeniz'in kırsallarını geçtim, şehir merkezlerinde bile coğrafi ve iklimsel nedenlerle yaşam şartları zor oluyor. Karadeniz hırçın bir bölge olduğu için insanı da tıpkı denizi, coğrafyası ve iklimi gibi sert ve çetin oluyor.