Detayda pek çok soru var bakarsanız sevinirim?

İnsanların birinin iç dünyasını görmeden eleştirmesinden nefret ediyorum. Birinin bana keşke senin yerinde olsaydım demesinden nefret ediyorum. Dışıma yansıttığım hiçbir şey doğru değil. Mutsuzum, iyi değilim, bıktım. Ailemin beni bilip bilmeden eleştirmesinden bıktım. Azarlanmaktan bıktım. Beni asla anlamamalarından ve onlar yüzünden geçmişte arkadaşlarım tarafından gördüğüm zorbalıktan bıktım. Yine her şeyin mahvolmasından korkuyorum. Evden uzaktayken olduğum, olmaktan mutlu olduğum kişiliğimi elimden almalarından korkuyorum. Ailemin yanında doğal olamıyorum çünkü sürekli azarlıyor. Hiçbir zaman davranışlarımdan mutlu değiller. Her zaman benden şikayetçiler. Arkadaşlarımla sürekli aramı bozmaya çalışıyorlar. Bıktım usandım. Üniversiteyi bir an önce kazanıp gitmem gerek. Ama nasıl yapacağımı bilmiyorum. Ve en başta söylediğim gibi dışardan görünen yaşantımı gerçek zannedip ‘keşke senin kadar mutlu olabilseydim.’ ‘Kardeşin olabilseydim.’ ‘Senin yerinde olabilseydim.’ ‘Keşke senin kadar şanslı olabilseydim.’ Laflarını biraz daha duyarsam dayanamayabilirim. Arkadaşlarımın yanında çok mutluyum. Her zaman gülerim çünkü evde çok mutsuzum. Sürekli ağlıyorum. Size bakış açınızı değiştirecek şeyi söyleyeyim. En çok gülenler en çok ağlayanlardır.