Allah'a , cennete ve cehenneme inanmayan insanlar kendini nasıl motive ediyor?

Selam, öncelikle ateistim dolayısıyla saydığın şeylere inanmıyorum.

Özellikle zor durumlarda kendini avutmak ve toparlanmak inançsızken daha zor kesinlikle.

Çünkü başına kötü bir şey geldiğinde sırtını yaslayabileceğin bir tanrı yok, bu hayatın kötü olsa da öldükten sonra sonsuz mutluluk olacağına inanmıyorsun.

Ama bu ayrı bir motivasyon getiriyor. Sadece tek hayatım var, sayılı günlerim. Bu hayatımın berbat geçmesine izin veremem, çünkü tek sahip olduğum şey bu.

Ölümden sonra sonsuz bir yaşamın olmayışı, dünyadaki her günümü daha değerli kılıyor.

Cennet değil uçmak Cehennem değil tamu Ünsal değerler günümüzde kendini çok hissettirmiyorlar çünkü sadece dilde var ikrar da yoklar inanmayan kişiler doğaya sevdiklerine bağlanarak bir şeyler yapmaya çalışıyorlar ya da tutunmaya çalışıyorlar inanmak da bir değer inanmamakta… ama varoluşsal olarak baktığımızda kişinin kimyasını bir şeylere inanmak zarureti ister istemez var bu kişinin tercihine ve vicdanına kalmış bir durum inanmak mı daha zor inanmamak mı tartışılacak bir konu

Varlığına inanıyorum, ama kulunun yanında olduğuna yardım ettiğine inanmayı bıraktım. Dolayısıyla hiçbirine inancım kalmadı.. Motive olup kendimi kandırmaktan, beklentilerden vazgeçtim. Öyle dümdüz yaşıyorum