Babam beni çok zorluyor?

Gel ev açalım biz en iyisi.. Ya artık hakkaten yol arıyorum, şöyle yapsam şurdan para kazansam kendimi geçindirsem bilmem ne.. Ya bütün bunları bana düşündürerek asıl babalık kavramının çok dılında kalıyor farkında değil.. Öyle bunaldım ki..

Ayni dusunveler icindeyim tipatip bide benim kardesimde var babamin yanisamasi 2 kisiyi ayni anda cekiyorum sifir saygi katlanamiyorum artik ya zor geliyo alip basimi gidesim var ama nereye gidicek bir yerde yok hayatimda da bunlar yuzunden surekli ayni hatalari tekrarliyip duruyorum kisir dongu icindeyim sanki cevreme bu sekilde yansimasin diyorum kendimi degisgirdigimi sanıyorum ama hep ayni seyleri yasiyorum ben onsanliktan da biktim intihari da dusunuyorum ama annem biraz dindar yetistirdi obur dunya korkusundan hep cayiyorum napicam nasil yapicam hoc bilmiyorum psikoloklarda anlamiyo gibi bir kac defa gittim tam gitmedim ama bilmiyorum anlamiyo gii geliyorlar aslinda disaridan bakilfiginda o kadarda buyutulcek bor mesele degil ama inste her indanin derdi kendine buyuk derler ama artik ceviz kabugunu doldurmuycak sebepler hayatinda 20 yil boyunca devam edince katlanamiyor insan iskence gibi zavalli hissediyorum kendimi anlayanimda yok isin icinden dusunuyorum dusunuyorum cikamiyorum surekli sabrediyorum icime atiyorum nereye kadar bilmiyorum nerde patlarim bilmiyorum patlarsam nolur bilmiyorum ama butun omrumu boyle gecirmek istemiyorum lendi bagimsizligimi kazanmak istiyorum ama onun icinde ugrasmiyorum okudugum bolum mimarlik disardan bakinca guzel bir meslek gibi geliyor ama istemeyince okumasi o kadar zor geliyoki daha farkli bir bolum düşünüyordum çalışmayınca boyle bir bolumu okuyorum o bile zorunda oldugumdan hayatimda hicbir seyi kedi istegimle keyfimle kararimla yapamiyorum her seyde bir zorlama herseyi zorla yaptirma bolume bile zorunluluktan gidiyorum napicagimi hic bilmiyorum kayboldum yolumu bulamiyorum yardim edin lutfen

Ankaradayım canım, gel yaşayalım valla...

bende İstanbul ama..

Nasıl kurtulurum bilmiyorum :(

sık sık konuşmalısın. artık sana laf edemeyeceğini hadsizleştiğini anlamalı. bunu da sen bilirsin en iyi sen ifade edersin. yaptığı çok yanlış gerçekten senin hayatına büyük hasar veriyor. ama cümlelerinden senin biraz daha ezik bir tipe dönüştüğünü görüyorum aile içinde. bunu ortadan kaldırmak için ne gerekiyorsa yap. seni fazla tanımadığım için paylasmadıgımız için pek bişey diyemiyorum

Ne yapmalıyız sence?

Hiç bilmiyorum intihar etmeyi düşünüyorum hayatımda hiçbirşey yolunda değil

İntiharı ben de tekrarlasam mı diyorum bazen ama bir daha yapacak olursam kesin bir çözüm olmalı.. Yoksa çektiğinrezilliğin haddi hesabı yok :(

Aynen. Yüksek bir yerden atlasak

Ya da iple.. Off beni bunları düşünmeye iten insanın babam olması ne acı

Aynen baba ya baba

Bana hastanede sordular, neden yaptın diye.. Ne kadar saçma geldi anlattıkça, bu yüzden mi dediler.. Ama bu yüzden işte.. Nasıl zor geliyor artık anlatamam... Bir de uslup çok önemli, yani bana sevecen yaklaşsa, karşılıklı oturup konuşabilsek.. Ama böyle herşey çok zor

Öyle çok zor anlatılmıyor atılmıyor hep yüreğinde bir yerde kalıyor

Eksikliği, ezikliği.. Çok iyi anlıyorsun beni..

Birbirimizden başka kimse anlayamıyor zaten anlatınca basit sanıyorlar teselli etmeye çalışıyorlar

Yok kimse anlamıyor hakikatten.. Benim tek istediğim özgürlük, hayatımdaki önemini her daim koruyan tek şey.. Bunu elimden çekip alınca birşeyler eksiliyor içimden.. Sanki canımı alıyorlar.. Tahammülüm yok..

Benim ki varya eve kaçta gelirsem geleyim aramıyor sormuyor mesela o kadar ilgisiz sorumsuz