Ben bu hayattan çok biktim arkadaşlar?

Ben istesemde çıkamıyorum çünkü dışardan korkuyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum öz güvenim yok gençliğimi istemeyerek evde geçirdim senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum her günüm her senem evde geçiyor gençliğimi de hiç yaşayamadım hayatım evden ibaret

Çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık sessiz asosyal öz güvensiz biriyim hiç açılamadım ergenlik ve gençlik yıllarım da hep böyle geçti kendimi hep geri çektim içime kapandım evde durdum dışarı çıkamadım sosyalleşemedim işe giremedim gezemedim eğlenemedim kız arkadaşım flörtüm sevgilim bile olmadı gençliğimi hep eve kapalı geçirdim senelerdir evden dışarı çıkmadan yaşıyorum

Ben de öyleyim evde hep sessizim konuşacak kimse yok arkadaşım yok markete pazara çarşıya gidemiyorum her senem her günüm evde geçiyor hayatımın en güzel yıllarını evde yalnızlık mutsuzluk çaresizlik içinde geçirdim dışarıya çıkamıyorum korkuyorum utanıyorum çekiniyorum öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi hayata yabancı kaldım senelerdir eve kapalı yaşamaktan fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak da olumsuz etkilendim kendimi yetersiz hissediyorum hayatın dışında kalmış gibiyim diğer insanlar gibi olamıyorum hayatım evden ibaret ömrüm böyle evde geçti gidiyor

Hiç destek almadım almayı da düşünmedim zaten imkanım da olmadı 35 yaşına kadar bazı şeyleri aşamadım artık çok zor gençliğim de böyle geçti gitti maalesef hayata geç kaldım

Benim sigortam yok ki hiç hastaneye bile gidemiyorum zaten bu yaştan sonra faydası olacağını düşünmüyorum

Gitmeye bile utanıyorum çekiniyorum korkuyorum

Utangaçlık ve çekingenlik kişiliğimin bir parçası gibi istesemde aşamıyorum çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim hiç değişemedim yaşım ilerledikçe daha da utangaç oldum kendimi iyice kapattım zaten senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğimi evde geçirdim hiç arkadaşım çevrem yok sevgilim flörtüm kız arkadaşım da olmadı asosyalim işsizim böylece yaşlanıyorum

Bence benim tedavilik bir durumum yok ben zaten çocukken utangaç çekingen içime kapanık sessiz pasif asosyal öz güvensiz biriydim demekki kişilik yapım böyleymiş ama çocukluk ve ergenlik dönemlerinde yeterince açılamadım kişiliğim yeterince gelişmedi ve kendimi hep geri çektim içime kapandım sosyalleşemedim insanlardan kaçtım toplumda yer edinemedim kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum çocukluk ve ergenlik dönemlerinden kaynaklı olduğunu düşünüyorum yetişkinliğim de böyle şekillendi çocukluğumu geçtim ama ergenlik ve özellikle de gençlik yıllarım hep yalnız mutsuz eve kapalı asosyal geçti iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı en güzel yıllarım sıkıntı bunalım depresyonla geçti senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum istesemde dışarı çıkıp gezemedim eğlenemedim senelerce dışarı çıkmadığım için dışarıya yabancı kaldım aslında dışarıya karşı olan korkumu yenmek kolay ama utangaçlık çekingenlik herşeye engel oluyor