Tanrıdan nefret eden var mı?

Ben kucukken onun her seyi gorup ama bizim onu goremiyor olmamiza epey sinir olurdum, hala ara sira kendisine kufur de ederim.

Ustelik mutlak bir ilahlastirma bence problemli bi yaklasim. Masum insanlarin, aptal ve kotuler yuzunden zarar gormeleri falan hos degil.

Ben tanri kavraminin bir cesit idealize edilmis akıl oldugunu duusnuyorum. Ki üst akla ihtiyac duyar insan. Ancak insan beyni hedonist ve pragmatisttir. Bu iki kavramin ayni anda birlestigi bir olgu tanri olabilir. Insanlar bu mutlak guveni istiyolar cunku. Oysa insan beyni bunun icin musaittir. Ki zaten tanrinin amacladigi sey de kullarinin bunun farkina varip kendilerini gelistirmeleri olabilir. Ben insan yaratimini seviyorum. Aklini, fizigini, ruhunu seviyorum. Elbette ideal bir insandan bahsediyorum. Yoksa herkesi sevecek degilim.

Ki dinlerin cikarilmasinin sebebinin kosulsuz kabul, saygi ve sevgi gormektir. Yani biz boyleyiz ama tanri bizi sever ve kabul eder kafasindalar. Bunu dogru bulmuyorum. Sahsen tanri olsam hosuma gitmezdi boyle seyler. Yani burada sunu demek istiyorum; birbirine fiziken ve aklen benzeyen ve bu sekilde kabul gorme arzusunda olan kisiler dinlerin esas tasiyicilaridir. Sorgulamazlar, dusunmezler, inisiyatif almazlar. Sadece cogalirlar. Bir amaclari esasinda yoktur. Sadece onlara dikte edilenleri ezberleyip tekrarlarlar ve cogalarak bunu devam ettirirler.

Biraz uzun bi cevap olmus ama bence mantikli.

Hayır, ilginç varlığını kabul ediyorsunuz ama sevgi, saygı duymuyorsunuz. Belki de sizin asıl nefret etme sebebinizin altında, inanç sisteminizde olan Tanrı'nın yaşama ve olaylara müdahale edemeyecek oluşu argümanıdır.