Cok cikmazdayim , sürekli sorguluyorum kendimi, evliliğimi?

Bazen insanlar tanimadigiyla daha iyi dertlesir. 5 yıllık evliyim. 10 senedir de beraberim evli olduğum adamla. 4 yasında pamuk gibi bı kızım var. Şöyle ki ben böyle hayatın tadını çıkarmayı seven, herşeyi sevdiğiyle yapmak isteyen , saat zaman mekan farketmeden her yeniliğe açık bı insanım. Ama benim eşim tam zıttı. Yani şöyle ki ben herşeyimi kendim yapıyorum kızıma yemek yedirmek mi uyutmak mi gezdirmek mi , oyun oynamak mı ev işleri vs. Herşeyle kendim ilgileniyorum. Eşim hiç bı konuda destekcim değil. Gezelim derim, gezdirmez kendim gezerim. 10 senedir 1 kere denize gitmedim eşimle mesela. Oysaki denizin kıyısında yaşıyoruz. Çocuğum 4 yaşında eşim toplasan çocuğu 10 sefer anca parka götürmüştür. Herşeyi ittire kaktira yaptiriyorum ve bundan yoruldum. Bı yere gideceksen olsak plan yapsak katılmaz , katilsada mutlaka moral bozar. Yani sürekli her konuda beni negatif etkileyen bı insan ve ben bu insanla evliyim. Boşanmak geçiyor sürekli aklımın ucundan. Çünkü ben herşeyi yalnız başıma yapıyorum her konuda. Kapıda arabamız var diyorum çocuğu bı denize götürelim. Yok yer bulamam yok trafik bilmem ne. Sürekli insanı aşağı çeken sürekli heves kıran bı yapıda eşim. Kızımı su yaşına kadar ben egittim ve o kadar akıllı bı çocuk ki herkes diyor bana maşallah çok güzel yetiştirmişsin diye. Ama mental olarak o kadar çöktüm ki. Ne kendime ayıracak vaktim, ne konuşabilecek bı eşim var hayatımda. Tüm sorunlarımi kendi yüzüne söylüyorum. Bana dediği şeyler calisiyorum yorgunum. Sen zaten istediğini yapıyorsun karismiyorim etmiyorum diyor. Fakat sorun da bu zaten ben herşeyi kendim yapabiliyorum. O zaman neden ben evliyim seninle diyorum. Cevap vermiyor. Bugün boşanmak istediğimi söyledim. Çünkü çok yoruldum. Bu ilk karar alisim da değil sürekli bu var kafamda çünkü. Onun kendine ait bı dünyası var ben kızımla herşeyi kendim yapıyorum. Tek sorun maddi gelirim yok ama böyle bı durumda ailem destek olur. İsede girerim. Ben mi abartiyorum bilmiyorum.