Üvey kardeşimi sevmiyorum. Normal mi?

evet ama bu bağı hissedemiyorum. küçükken çok travma yaşadım. 9 yaşında annem öldü. 10 11 yaşlarında tekrar kardeşim oldu. ve ben aileden dışlandım. küçükken kardeşimin ölmesini diliyordum mesela. üvey annem bana kötü davranmazdı ama iyi de davranmazdı. yokmuşum gibi davranırlardı. babam zaten yeni ailesine odaklanıp beni ihmal ederdi. ağlaya ağlaya performans ödevi yapardım. kendi kendime çocukların ailelerine yaptırdığı o ağır proje ödevlerini yapardım. ben adet olduğumda bile bunu kimseye söyleyemedim. gizli gizli yaşadım her şeyimi. odamı kız kardeşime verdiler beni salonda yatırdılar. hemde üniversiteye hazırlık dönemlerimde. yine ses çıkarmadım. üniversitede bir kere bile eve gitmedim. 18 yaşında devlet yurdunda kalmaya başladım ve sonrasında kendim yaşamaya başladım. kız kardeşim bunların hiçbirini hatırlamıyor çünkü küçüktü. bu yaşadıklarımı ona bağladım. babama ve üvey anneme bağladım. hiçbirini görmek bile istemiyorum. bu duyguya engel olamıyorum. kız kardeşim yanıma gelmek istiyor. özlediğini söylüyor fakat ben meşgulüm diyip her seferinde reddediyorum. bu durumu aşamıyorum

Evet haklısın. Onun suçu olmadığınu biliyorum ve onu sevmek istiyorum. Ama gerçekten bağ kuramıyorum. Psikoloğa gittim defalarca psikiyatriste bile başvurdum. İlaç kullandım. Bu günüme çok zor süreçler geçirerek geldim. şu an umrumda bile değiller. Asla aramıyorum, onlar arayınca cevaplandırıyorum yalnızca bu. Fakat kız kardeşim beni gerçekten çok seviyor. Aynı duyguları hissetmeyi çok isterdim. Ama olmuyor. Asla onu sevemiyorum. Benim yüzümden onun da travmaları olacak diye korkuyorum. İhmal etmemeye çalışıyorum. Mesajlaşıyorum arıyorum fakat yüzyüze gelmek istemiyorum. Onlarla aynı evde bulunmak istemiyorum. Bu bana iyi gelmiyor. Napacağımı şaşırmış durumdayım.