Yalnız kalmak isteyen çok yakın bir arkadaşınızı kendi haline mi bırakırsınız yoksa yanında olmaya mı çalışırşınız?

Bu durumda zorlamadan yanında olmaya çalışırım. Yalnız kalmak istemesi saygı duyulması gereken bir ihtiyaçtır ama tamamen ortadan kaybolmak da dostluk değildir.

Şöyle yaparım: “Buradayım”ı hissettiririm, ama üstüne gitmem. Mesaj atarım, ararım ya da “istersen sessizce otururuz” gibi bir kapı bırakırım. Çünkü bazen insanın istediği şey konuşmak değil, yalnız olmadığını bilmektir.

Eğer bu yalnızlık uzuyorsa ya da arkadaşımın kendine zarar verecek bir halde olduğunu hissedersem, o zaman daha net şekilde yanında olurum. Dostluk; çekip gitmekle boğmak arasındaki o ince dengeyi tutabilmektir.

Kendi haline bırakırım ama yalnız hissetmesine izin vermem.