Öyle çaresizimki aklı olan evlenmez?

4 yıldır evliyim eşim iyi bir adam ama biz hiç anlaşamıyoruz aslında evlenmeden önce de anlaşamıyoruzduk ama 19 yaşında nişanlandım 21'de evlendim sanırım şimdiki aklıma bakıyorum da gerçekten cahillikmiş ne annem ne de babam zorladı kimse zorlamadı önerdiler tanıştık sanki hayır diyemeyecekmişim gibi birden olumlu cevap verdim sonrasında da geri çeviremedim aslında eşim de normal olarak kimseyle evlenme de istemiyormuş ailesinin baskısındanmış her şey sonuç olarak evlendik anlaşamamalar başladı kafamız uyuşmuyordu hep kavga hep tartışma ama ben hep boşanmaktan korkuyordum babam üzülmesin falan filan diye şimdiki aklıma olsa kimseyi düşünmem öyle diyorum ama şimdi de bitirmiyorum mesela çocuğum var çocuğumu düşünüyorum ama bazen bakıyorum gerçekten ot gibi boşa yaşıyoruz ne sevgi var ne saygı sadece aynı evde iki yabancı her türlü kavga ediyoruz birbirimize laf söylüyoruz tartışıyoruz ayrılsa da bir şey olmaz bu sefer de aile evine sığmam çocuğun evinden başka bir yerde kalmayı bile istemiyor onu düşünmek zorundayım bazen kendimi üzmeyeyim diyorum ama yıllar beni öyle yormuş ki yani şurada sadece dört yıldır evliyim dört yıllık evli insanlara bakıyorum mükemmel uyumlular birbirlerine aşıklar birbirlerini çok seviyorlar fizikleri bile değişmemiş ben evlendim ilk ayında çok fazla kafaya takıp üzüldüğüm için tartışmalarımızı psikoloğa gidip ilaç kullanmaya başladığım için 3-4 yılda 30 kg'a yakın kilo aldım hal böyle olunca kendimde güzel hissetmemeye başladım saldım gitti üzülüyorum tabi ama enerjim de gelmiyor keyfimde keşke diyorum geriye dönebilsem asla evlenmezdim otururdum babamın evinde o kadar üzgünüm ki aslında öyle çaresizim ki boşanan insanları görünce kendi kendime üzülüyorum ama yine de bak diyorum kendini kurtarabilecek adamı atabilmiş evet eşim kötü bir insan değil yine söylüyorum iyi bir insan ama bizim evliliğimiz iyi bir evlilik değil saygımız sevgimiz ilgimiz alakamız yok birbirimize artık belki de hiç olmamıştı zaten ya bu deveyi gidersin ya da bu diyardan gidersin diye bir laf var mecbur deveyi gidiyorum ama belki günün birinde bu diyardan da giderim gerçekten çok üzücü bir durum aslında benim üslubumdan da kavga çıkıyor tabi bazen yani mesela gece camları açık bıraktığı için cereyanda kalıp sabahta uyandığımda midem bulanıyordu ve karnım ağrıyordu ben de ona kızarak söyledim o da bana kızdı tabi arada çocuğumuz kaldı üzüldü çocuğumu o halde görünce yine ben üzüldüm yardımcı ol diyorum uyandı gitti koltuğa uzandı kahvaltıyı o halde hazırladım yediler içtiler topladım evi topladım o halde etrafı topladım işimi gücümü gördüm çocuğumu oyalandım dışarı çıkar diyorum sen çıkar ben yorgunum uyuyacağım evde diyor her zaman böyle değil tabi çocuğuna çok ilgili alakalı ama bugün uyumak istiyorum evde uzanmak istiyorum diyor birazcık konuşunca hemen tartışma çıkıyor çok konuşuyorum bilmem ne şöyle böyle ona göre hep susmalıyım susarsam sorun yok ama ben susarsam hiç konuşmuyoruz ki hiç iletişime girmiyo çok yorgunum artık..