Mutsuzluğun üstesinden gelinir mi?

Ben hep dışlandım ailem arkadaşlarım tarafından hep itildim kakıldım onlara yaranamadım aptal gibi ağlardım neden kimse ben sevmiyor hep dua ederdim biri olsun beni değersizlik hissinden biri kurtarsın 27 yaşındayım ne annem ne de arkadaşlarım beni kalpten sevebildiler işleri düşünce gelirlerdi onların hep sıkıntılarını dinlerdim ve yardımcı olmaya ben anlatmaya çalışırken bir sıkıntı mı üfleyip dururlardı beni suçlarlardı artık kimseye bir şey anlatmıyordum mutlu görünürüm hata arkadaşlarım sen hep mutlusun diyorlar öyle iyi bir rol de yaparım yani ama bu iki gün durmadan ağlıyorum çok mutsuzum ve durgunum hiç bir şey yapmak istemiyorum bütün gün yataktayım annem ailem ağladığımı bile gözlerimdeki şişkinliği kızarıklığı farketmiyorlar hayaletim resmen arkadaşlarım hiçbiri bu sessizliğimi fark etmediler bi de üstüne en yakın kuzenim çok kırdı beni artık kimseyi görmek istemiyorum çok özgüvensiz değersiz sevilmemiş hissediyorum bu iki gün değil 27 yıl böyle sadece artık katlanamıyorum gitmek istiyorum buralardan tabi koskoca 27 yaşındayım bu zincirleri kıramıyorum