Farklı insanlar neden dışlanır?

Bu aralar otizm hakkında araştırmalar yapıyorum. Erkekler toplumda otistik olarak kadınlardan daha fazla kabul görüyorlarmış. Kadınlar da çocukluktan itibaren davranışlarını maskeleyerek uyum sağlamak zorunda kalıyorlarmış. Bunun tabi ki kadını erkeği yok, erkekler de davranışlarını maskelemek zorunda kalıyor olabilirler. Sadece otistik kadınların daha az kabul gördüğünü belirtmek istedim. Zaten öyle olmasa da erkek hastalığı olarak görülüyor.

Ve tanı almayan çok fazla insan var. Mesela çocukken öfke krizine giriyor ya da belirli hareketler tikler yapıyor, ailesi çevresi bunu yapmaması yönünde uyarıyor, cezalandırıyor. Çocuk da bunları maskeleyerek yetişiyor ve erişkin yaşlarda tanı alan çok insan var. Bu bir tür zorbalık bence.

Bu insanlar okul ve iş hayatlarında da sırf kendileri gibi davrandıkları için dislanmaya ve çeşitli zorbalıklara maruz kalabiliyorlar. Örneğin göz teması kurmakta veya bir sosyal ortamda sohbeti nasıl sürdüreceğini bilmediğinde, ya da kaba bir söz söylediğinde insanlar dışlama eğiliminde olabiliyorlar.

Ben belki otistik olmayabilirim, tanı almadım sonuçta ama annem çocukken de diğer çocuklarla fazla sosyallesmedigimi ve konuşmaya geç başladığımı söyledi. Bunlar otizm belirtileri. Annemden ayrı yaşadığım için benim için hep endişeli, eskiden her gün konuşurduk telefonda. Artık daha az konuşuyoruz. Ama bana kendini otistik diye şartlandirma dedi. Belki de bildiği bir şey vardır ve çocukken de otistik diye şartlanarak büyümemi istemedikleri için benden saklamışlar mı diye düşünmeden edemiyorum.

Belki de konuşmaya geç başladığım için okul hayatım boyunca peltek olduğum için zorbalığa maruz kaldım. Öğretmenlerden bile zorbalık yapanlar oldu, anaokulunda yemek yemiyorum diye öğretmenim bana şiddet uygulardı. Halbuki hep aynı davranışı yapmamın belki de bir sebebi vardır yani..

Şimdi de sosyal ortamda biraz dışlanmış hissediyorum, bu da bir zorbalık çeşidi bence. Bazen bir şey söylüyorum, bu bana çok normal geliyor ama insanların birbirlerine bakışlarından yanlış bir şey söylediğimi anlıyorum.. Kendim olmadan, -mış gibi yaparak sosyal ortamda varlığımı sürdürmeye çalışmak gerçekten çok yorucu ve bir noktada o rolü yapmayı bırakınca dışlamalar da başlıyor. Sonra sesler ve detaylar çok dikkatimi çekmiştir hep, bazı sesler rahatsız ediyor ve muhatabima söyleyince hemen bana uzaylı görmüş gibi bakmaya başlıyor. Halbuki benim elimde değil o sesten rahatsız olmak.. Çevreden gelip geçenlerle çok ilgili olmak, ayni anda bir kaç şeyle uğraşmak, bu sebeple göz teması eksikliği sosyal dışlamalara sebep oluyor sanırım..

Bu tarz insanları dışlamayın olur mu?

Insanların kendi içlerinde nelerle mücadele ettiklerini bilemezsiniz..