Anlamsiz sekilde 2 haftadir durgunum kimseyle konusasim yok neden?

27 yaşındayım, bu yaşıma kadar hayatıma kimseyi almamıştım. Kendimi ileride eşime saklamak için görücü usulü olmasının daha iyi olacağını düşünüyordum. İkidir babam engel oluyor, Ben de artık sevmek ve sevilmek istiyorum. Çalıştığım yerde bekarım, patronum aptal aptal havalara giriyor, sanki ona karşı ilgim varmış gibi. Hem o açıdan iyi olurdu, hem de artık evlenip yuva kurmak istiyordum. Buna engel oldular. Çocuğun annesi ve ablası gelip beni gördü, beğendiler. Çocuk gelecekti, babam istemedi. Ben resmini görmüştüm, beğenmiştim. En azından bir konuşma fırsatı verilebilirdi. Babam direkt reddetti. İki haftadır da bu bencilce davranışlarından dolayı aileme ve iş yerimde bekar olduğum için yanlış anlayan patronuma çok öfkeliyim. Kimseyle konuşmuyorum, iki haftadır odamdan da çıkmıyorum. Haklı mıyım?