İçimi dökmek istedim dinlemek isterseniz buyrun?

çok sevdiğim insanlar tarafından -ailem, sevgilim (eski), arkadaşlarım- dinlenmemek anlaşılmamak artık bana o kadar ağır geliyor ki hissettiklerimi nasıl tarif etsem bilmiyorum kalbimde bir ağırlık, boğazımda hiç geçmeyen bir yumru varmış gibi hissettiriyor. çocukluğumdan beri ailemle aramda sıkı bir bağ olmadı; iyi insanlardır, severim, sayarım ama yakın değilizdir. annesi ve babasıyla arkadaş gibi olup onlarla her sıkıntısını paylaşabilen insanlara o kadar çok imreniyorum ki... oysa benim ailemin çocukluk ve ergenlik çağlarında yaşadığım ağır travmalardan haberleri bile yok. benim sözüm dinlenmez, fikrim sorulmaz, ne hissettiğim önemsenmez, keni kararlarımı veremem onların bana dayattığı yaşam tarzını kabullenmek zorundayım, yani çok benciller ve ben hiçkimsenin umrunda değilim. çok yakın bi zamanda sevgilimden de aynı sebepler yüzünden ayrıldım, ona öyle saf duygular besleyip sımsıkı bağlanmışım ki beni binlerce kez kırmasına rağmen kandırmasına rağmen onu uzun süre bırakmadım kendime zarar verdiğimi bile bile. Sadece ilişkimizin başındaki saygıyı, şefkati, ilgiyi geri istiyordum ama her şey daha da kötüye gitti. ayrıldıktan sonra iyice çöktüm bunalıma girdim, bana iyi gelen tek şeyi de kaybettin. İnsan içine karışmayı deniyorum çünkü yalnız olduğum her an gözlerim doluyor kalbime bir bıçak sapkandığını hissediyorum, bayram bahanesiyle akrabalrımı ziyaret ediyorum, dün bayağıdır görmediğim kuzenim bana sarılıp yanağımdan öpünce bi anda öyle iyi hissettim ki anlatamam... çok uzun zaman oldu bi insana sarılmayalı öpmeyeli bu duygunun nası bi şey olduğunu unutmuşum, 5 saniyelik de olsa bu kardeş şefkatini hissetmek güzeldi. İçimi hiçbir arkadaşıma dökemiyorum, çevrem çok kalabalık ama ben çok yalnız hissediyorum. Eğer sizin sarılıp öpebileceğiniz dertleşebileceğiniz birileei varsa onların kıymetini bilin.