Hicbiseyin tadı kalmadı sanki, niye böyle oldu sizce?

Evet ya samimi insan ya kalmadı ya da kalanları itinayla hayatımıza sokmamaya girdiyse de çıkarmaya çalışıyoruz. En temiz kalpi kızı buldum, çirkin diye bıraktım. Sevebilirdim bana çok aşıktı ama insanlar rahat bırakmayacaktı, arkadaşlarım, akrabalarım. Ya yüzüme diyecekleri; -çok çirkin, sen daha iyisini hak ediyorsun veya arkadamdan konuşacaklardı. İlkten şunu düşündüm, sadece arkamdan konuşsunlar yüzüme bir şey demesinler kararlarıma saygı duysunlar. Sonra tekrar düşünce yüzüme farklı arkadamdan farklı konuşan insanlara tahammül edemem galiba. Yani en doğru insan gerçekten kararlarına saygı gösteren, senin mutlu olmana sevinen insanlar. herkes aha ben öyleyim diyecek ama kabul edelim, hiç birimiz böyle değiliz. Bence insan ruhundaki karanşık yanları dışlamamalı, onu benimsemeli ve ayak uydurmalı. Aidiyat hissi insana güven verir huzur verir. Onaylanmak... yaşıyorum diyebilmenin en temel gerek şartı kim ne derse desin. Bunlardan yoksun kalmış (bırkalmış veya kendi reddetmiş) pek az insan var. Biz onlar değiliz biz normal insanlarız. Bahsettiğim tiplerde genel de roman kahramanları olur.