Ramazan ayında devamlı evde kalıp dişarı çıkmamak neyin habercisidir?

Evet yıllarca dışarı çıkmadan eve kapalı yaşayarak kendime acı çektirdim resmen işkence çekerek yaşıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti sıkılsam da bunalsam da evden dışarı çıkmadım hâlâ çıkamıyorum en güzel yıllarım evde geçti gitti evde yaşlanıyorum özgürlüğümü hissedemiyorum yaşadığımı bile unuttum

Korkutmak derken çocukluk ve ergenlik dönemlerinde zorbalığa maruz kaldım çok dışlandım aşağılandım dalga geçen alay eden lakap takan sataşan çok oldu bu gelişimimi ne kadar etkiledi bilemiyorum ama asıl sorunum çocukluktan beri utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim hiç açılamadım kendimi geri hep çektim öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi arkadaş çevre edinemedim ortamlara giremedim sosyalleşemedim gençliğimi hep eve kapalı yaşadım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum yaşım ilerledikçe utangaçlık çekingenlik daha da arttı kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum korkuyorum dışarı çıkma düşüncesi bile beni kaygılandırıyor endişelendiriyor bugün oy kullanmaya gittim ama kendimi zorlayarak gittim zaten hemen eve döndüm akşamları da camiye gidiyorum teravih namazına bunları yapsam da zaten gidip hemen eve dönüyorum dışarda duramıyorum maalesef hiç açılamıyorum normal bir insan gibi dışarı çıkamıyorum hayatımı evde geçiriyorum

Ebeveynlerim ne kadar hatalı bilemiyorum onlar da benim durumuma üzülüyor böyle olmamı istemezlerdi ailemle yaşıyorum zaten aram kötü değil saygılıyım haklısın belki de dışarı çıkmamak beni kötü insanlardan kötü yollara sapmaktan kurtardı ama bu durum beni hayata karşı da olumsuz etkiledi kendimi her konuda tecrübesiz yetersiz güçsüz hissediyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum korkuyorum kendime güvenim yok dışarı çıkmaktan insanlarla yakınlık kurmaktan sosyalleşmekten işe girmekten gezmekten karşı cinsle tanışmaktan buluşmaktan flört etmekten aşk yaşamaktan bile korkuyorum gençliğimi de hiç yaşayamadım hiç güzel mutlu bir günüm olmadı hep üzgün mutsuz yaşadım kendimi yalnız değersiz geride kalmış hayatı kaçırmış hissediyorum toplumda yer edinemedim hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım dışarı çıkamadığım için kendimi özgür de hissedemiyorum senelerdir evde hayal kurarak yaşıyorum ama büyük hayaller değil hepsi küçük şeyler mesela dışarı çıksam ilkbaharın keyfini çıkarsam temiz havada yürüsem güneşten rüzgardan yağmurdan faydalansam ağaçları çiçekleri görsem doğayı hissetsem içim açılsa gerçekten bana çok iyi gelecek ama maalesef olmuyor hiçbir mevsimi yaşayamıyorum evde durmaktan çöktüm soldum