Kardeşim benden uzaklaşıyor?

10 yaşında bir kız kardeşim var. Yaklaşık bir ay önce annem işe girdi. Sabahtan akşama kadar anneannesinde kalıyor. Okuldan geldikten sonra birlikte eve gidelim diye almaya gidiyorum, eve gelmiyor. İlk başlarda çok üstüne düşmedim ama ödevlerini yapmıyordu. Annemde o yüzden eve gelsin dedi ve bende ısrar ettim. "SİZİ SEVMİYORUM" dedi. Bir anda dünyam başıma yıkıldı. Abla-kardeş olarak kötü bir ilişkimiz yoktu. "Bana her zaman istediğin her şeyi anlatabilirsin iyi ya da kötü farketmez. Ben senin her zaman yanında olurum." Derim ama demekle kalmam, anlatır ve anlattığı her şey aramızda kalır. Mutlaka nasıl olduğunu, ne hissettiğini, okulunun nasıl geçtiğini sorarım. Annem bir şey derse bile onun yanında olurum. Bir hata yapsa ben üstüme alırım. Her zaman çok sevdiğimi; biricik, tek ve değerli olduğunu söyler, sarılırım. Çok güzel bir kız olduğu her zaman dile getiririm. Saçlarını tarar, örer, başını okşar, vaktim oldukça parka götürüp, oyun oynarım. Bir şey isterse almaya çalışırım. Eskiden yani bende çocukken tartışıyorduk. Ama büyüyüp bazı şeylerin farkına vardığımdan beri (Psikoloji ile ilgileniyorum, çocuk psikolojisi hakkında araştırmalar yaptığımdan) yani yaklaşık 3 yıldır hiç tartışmıyoruz. Bağırmam, üzecek bir şey söylemem. Bana vursa, bağırsa, çocukluğun getirdiği şeyleri yapsa bile karşılık vermem, kızmam. Ama son zamanlarda nedenini bilmediğim bir şekilde hem annemden hemde benden o kadar uzaklaştı ki. Sabah annem işe giderken anneanneme bırakıyor. Akşama kadar orada kalıyor. Yatma saatinde gelicek misin diye aradığımızda da tamam diyor ama gelmeyip orada kalıyor. Sabah geldi fakat doğru dürüst konuşmadı bile. Telefona baktı. Kısa süre sonra da anneannem gile geri gitti. Belki yalnız kalmaya ihtiyacı vardır diyerek bir süre bir şey demedik, üstüne düşmedik.
Annende, bende özledik, lütfen gel dediğimiz de gelmek istemediğini söyledi. Israr edince de ağladı. Daha sonra anneannem getirdi ama morali çok bozuktu. İlk başta hoş geldin güzelim dedim. Cevap vermedi. Odaya gittiğinde bir şey demeden sadece sarılmak istedim. Beni itti. Artık dayanamadığım için bende ağlamaya başladım. "Ablam lütfen söyle, eğer bir sorun varsa anlat çözeriz. Eğer seni istemeden de olsa kendimden uzaklaştırıcak bir şey yaptıysam özür dilerim. Ama lütfen benimle konuş, ben seni dinlerim, anlarım yeterki anlat seni çok seviyorum." Dedim. Bir şey yok, deyip ağladı. Daha sonra ağladığımı farkettiği için sarıldı fakat yine bir şey demedi. Daha sonra rol yapmaya başladı. Ama ben anlıyorum hâlâ istemiyor ve eminim benim iyi olduğumu gördüğü an yine anneannesi gile gitmek istiycek ya da oradan gelmiycek. 10 yaşındaki bir kız çocuğunun ablasını ve annesini sevmesi ve yakınlaşması için neler yapmalıyız, nasıl davranmalıyız. Üstüne düşmeyelim dedik, olmadı. Konuşmaya çalıştım olmadı.
-Pedagog'a git, burada ne işin var.- Dediğinizi biliyorum ama zaten imkanım olsa buraya yazmazdım.