Yasadığın yeri cennet yapamadığın müddetçe , kaçtığın her yer cehennemdır ? siz ne düşünüyorsunuz?

Hayalperest yanım var ama bu demek olmuyorki gözlerimin gördüğünü beynim inkar etsin dünya bana göre bir nevi sürgün yeri en fazla evrenin zifiri karanlığına kaçabilirim kaldıki bu el yapımı betonarme ormandan kaçmaya çalışmak zayiflıktır karşındaki hayvanlaşmış insanlarla mücadele etmek bazen zevkli :P

Hayata bakış açımızla alakalı aslında sorun diye gördüğümüz bir çok şey. Biraz pozitif bakabilirsek, dünyanın zaten bir sınav dünyası olduğunu unutmazsak pek sorun kalmaz. Kayıp bir şehri arayan arkeologların peşinden gitmekte olan Afrika yerlileri durup şöyle diyorlar:
“Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor.”
Bugünkü hayatın hızı, işler güçler derken biz de yerliler gibi bir ruh haline kapılıyoruz. Sanki ruhumuzdan, kendimizden uzağa savruluyoruz. Sonra da tekrar kendimizi bulmak için çaba göstermemiz gerekiyor.
Kendimizi kaybetmemek için biraz sükûnetle kendi huzurumuzda durmaya ihtiyacımız var. Çünkü durduğumuz yerde en büyük huzur, bize şah damarımızdan yakın olanın huzuru var.

Ben izin vermezsem kimse ne yapmam gerektiğini söyleyemez.
Ben izin vermezsem kimse beni yargılayamaz.
Ben izin vermezsem kimse nefreti yüreğime ekemez.
Ben izin vermezsem kimse hayatıma müdahale edemez.
Ben izin vermezsem kimse kendimi bana güçsüz hissettiremez.
Ben izin vermezsem kimse beni öfkelendiremez.
Ben izin vermezsem kimse beni kandıramaz.
Çünkü BEN HAYATIM’IN YÖNETMENİYİM, OYUNCUSU veya SEYİRCİSİ DEĞİL!

Bu söz bana ait sözlerimin bazılarını alıp kullanıyorlar. Bazılarını da kitaplarında kullanıyorlar. Bu söz benim kitap kapağına düşündüğüm bir söz ve insanlar alıp bunu kullanıyor. Ne utanma var nede bir şey başka bir şey demiyorum. Çevremdeki insanların hepsi bilir. Benim kendi aforizma sözlerim olduğunu.