Çocukken aldırmak için ağladığınız bir şey var mı?

Opet’te satılan Cem Yılmazın bir arabası vardı ya. Ben hep erkek kuzenlerimle büyüdüm. Kuzenlerimin çoğu erkek ve yaşlarımız çok yakın. Erkek oldukları için hepsine alınmıştı o arabadan, ben kız olduğum için almamışlardı. Bak bak cinsiyetçiliğe bak. Bende genelde erkeklerle büyüdüğüm için arabalara ve oyuncak silahlara oldukça aşinaydım aslında benimde bir çok oyuncağım vardı erkek tarzı. Ama o arabadan herkese alıp bana almamışlardı. Yeri göğü inlettim, apartmanı ayağa kaldırdım. (Aile apartmanıydı hepimiz bir aradaydık) canım babam sonra bana da almıştı. Tek ağladığım şey buydu sanırım, çünkü harika bir çocukluğum vardı.

Aklıma bir hatıram geldi. Annemle birlikte pazar alışverişine gitmiştik, ben 6 yaşında falandım. İhtiyaçlarımızı alırken birden gözüme bir elbise çarptı. Ama o kadar güzeldi ki.. Prenses elbisesi gibi. Pembe renkli ve böyle uzun kabarık bir elbiseydi. Anne bu elbiseyi alabilir miyiz, çok beğendim demiştim. Annem elbiseye baktı ve bana döndü; kızım şuanlık o kadar paramız yok alamayız dedi. Bende tamam anne, sorun yok demiştim. Ama o andan sonra içime kapandım ve sessizliğe büründüm. Annemi anlamaya çalışıyordum ve annemi anladığım için, zorluk çıkaracak bir durum görmüyordum. Yani anlama kapasitesi ailenin seni nasıl eğittiğiyle alakalıdır. Çocuklukla bir ilgisi yok.

Ütü seti vardı çok ağlamıştım onun için. Babam gidip almıştı 🥺🥺