Yalnızlık ve sevgisizlik toplumsal bir sorun hale gelmedi mi?

En buyuk sorunumuz ve sorunun temeli sevginin kucukken tam verilmemesi, ailenin cocugunu sen dunyanin merkezisin yetistirme tarzi, kisinin ben merkezci yasama istegi, benim kimseye ihtiyacim yok ki.. naralari.. sonra guvensizlik ile bunun koruklenmesi, gelecege dair inancin zedelenmesi, inanc eksikligi vs..

Mesela en basit KS yi aktif kullanan bir kisiyi ornek aldigimizda, buradan bir iki kisi ile konusuyor, hoslaniyor, seviyor hatta asik oldugunu soyluyor ( acilan sorular bunu net olarak gosteriyor), butun gununu ekran basinda geciriyor.. Ama goz goze gelme yok, o gulumsemeyi gorme yok, goruntulu konusma hissi fiziki gibi ruha tam anlami ile sirayet etmiyor, en onemlisi zor gununde bir basina, senin yanindayim, seni ozledim diyor belki karsi taraf sadece bununla yetinmeye calisiyor.. sonra buradaki kisi bir sure sonra nedeni onemli iletisimi kesmek istiyor..

Duygular arasindaki gecisler o kadar fazla ki su teknoljide.. kimse ne hissettigini bilmeden onu yasamadan yenisine geciyor.. ruh yoruluyor ve ice donuyor.

Hayır aldatmalar düzenbazlıklar bir sorun haline geldi