Hayatınızdan memnun musunuz?

Öyle, öyle başkasının derdini bilmeyen benim derdim büyük dert der her zaman 😊

Allah dert verip derman aratmasın

Ne gibi sosyal sorunlar varın var peki

Hepimizin temel sorunları ekonomik ve geçim sıkıntısı değil mi zaten

Öyle diyelim peki
O kadar mı kötü durumdasınız

Attım

Parasız yaşıyorum ama kendime ait bir evim hayatım yok hâlâ ailemle birlikteyim

Ailem memnun değil ama ben de kendimden memnun değilim gençliğimi hiç yaşayamadım bir hayatım yok özgürlüğüm yok gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti hiç gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim yalnızım arkadaşım yok sevgilim olmadı hayatımın en güzel yaşları evde sıkılarak bunalarak geçti senelerdir evden dışarı çıkamıyorum evde yaşlanıyorum

Bu yaşıma kadar hiç iş bulamadım hayatımda aşamadığım şeyler var evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum öz güvenim yok gençliğimi hep evde geçirdim senelerdir eve kapalı yaşıyorum maalesef

Maalesef mesleğim yok

2 yıllık açıköğretim bitirdim ama bitirdiğim bölümden pek anlamıyorum

Ben evden dışarı çıkamıyorum utanıyorum çekiniyorum dışardan korkuyorum iş hayatından çalışmaktan korkuyorum yapabileceğim bir meslek var mı bilmiyorum sosyalleşmekten insanlarla yakınlık kurmaktan korkuyorum öz güvenim hiç gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim yok kendimi hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum yaşım 35 olacak ama hiçbir yasam deneyimim yok kendimi dışarıya hayata yabancı gibi hissediyorum uzun zaman eve kapalı yaşamaktan yaşadığımı bile unuttum özgürlüğümü hissedemiyorum

Sana basit geliyor ama bana hiç basit gelmiyor gençliğim istemeyerek evde geçti gençliğimin en güzel yıllarını evde sıkılarak bunalarak insanlara imrenerek geçirdim ben de genç yaştan herkes gibi dışarı çıkmak çalışmak gezmek eğlenmek sosyalleşmek isterdim sevgilim olsun isterdim ama hiçbiri olmadı çocukluğumdan beri aynıyım maalesef kendimi aşamadım utangaçlık çekingenlik hayatıma hep engel oldu okul hayatım boyunca sıramdan kalkmadım kimseyle konuşmadım teneffüslere bile çıkamazdım hep dışlandım aşağılandım çok dalga geçen lakap takan oldu çocukken sokağa çıkabiliyordum ama bazı şeyleri aşamadım ergenliğimde de aşamadım hiç açılamadım zamanla daha da evcil oldum kendimi iyice kapattım liseden sonra tamamen eve kapandım askere gittim askerde de aynıydım açılamadım askerlik bitti yine eve kapandım işe giremedim çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim ortamlara gitmedim insanlardan kaçtım kendimi hep eve kapattım 20'li yaşlarımda sınavlara girdim olmadı 2 kere işkur programına katıldım birkaç ay sürdü onlar zaten ama oralarda da açılamadım utangaç çekingen sessiz kaldım açılamadım 20'li yaşlarım da genel olarak hep evde geçti hep yalnız kaldım gençliğime dair hiçbir şey yaşayamadım 30 yaşından sonra da tamamen hayattan koptum kendimi dışarıya yabancı hissediyorum hiçbir yere gitmiyorum arkadaşım yok hiç sevgilim olmadı işsizim asosyalim yalnızım her sene her gün evdeyim yaşım ilerledikçe utangaçlığım çekingenliğim daha da arttı dışarı çıkıp temiz hava alamıyorum markete bile gidemiyorum yaşadığımı da unuttum dışarı çıkmaktan çalışmaktan insanlardan utanıyorum çekiniyorum maalesef böylece yaşlanıyorum

Psikoloğa gitmeye bile utanıyorum çekiniyorum korkuyorum zaten imkanım yok gidemem ve psikoloğun faydası olacağını düşünmüyorum ben bu durumu çocukluğumdan beri aşamıyorum 35 yaşına geldim hiçbir değişme yok hiç açılamadım en güzel yaşlarım boşa geçti hiç yaşayamadım hayatı kaçırdım hayata çok geç kaldım kendimi hayata karşı yetersiz güçsüz hissediyorum ama inançsız ve umutsuz da değilim

Sağ ol kendime destekleyici olsam da değer versem de yetmiyor kendimi aşamıyorum dediklerini zaten hep yapmak istedim ama hiç yapamadım gençliğim evde sıkılarak bunalarak geçti senelerdir her gün evde sabahtan akşama kadar kendimi çaresiz hissediyorum çünkü dışarı çıkamıyorum sadece pencereden dışarı bakıyorum bazen balkona çıkıyorum ama dışarı çıkmaya korkuyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum dışarı çıkmaya hep ihtiyaç duydum hayalini kurdum ama çıkamadım dışarı çıkma düşüncesi hem güzel geliyor hem de korkutucu geliyor kendimi dışarıya yabancı hissediyorum dışarı çıkma korkusu zamanla oluştu bunu belki aşabilirim ama utangaçlık ve çekingenliği asabilecegimi sanmıyorum zaten ben utangaçlık ve çekingenlik yüzünden böyle oldum kendimi hep eve kapattım insanlardan kaçtım kendimi geri çektim sosyalleşemedim öz güvenim hiç gelişmedi çok pasif yetersiz öz güvensiz asosyal bir insanım dışarı çıkmaktan hayatın içinde olmaktan çalışmaktan gezmekten insanlarla yakınlık kurmaktan utanıyorum çekiniyorum korkuyorum özgürlüğümü hissedemiyorum tutsak kalmış gibiyim yaşadığımı bile unuttum dışarıya temiz havada yürümeye oturmaya doğanın içine ağaçlara çiçeklere hasret yaşıyorum her senem aynı gençliğimin tamamı böyle geçti gitti zaten çocukluğumdan belliydi bu durumda olacağım ama ben zamanla her şey düzelir sanmıştım maalesef olmadı hayatın dışında kaldım gençliğimi eve kapalı yalnız mutsuz geçirdim iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı hayattaki güzel şeylerden mahrum kaldım ve evde böylece yaşlanıyorum

Kendimi burada yazarak ifade ediyorum ama gerçekte senle böyle konuşamam hiçbir şeyi anlatamam ben ne kendim ne ailemden biriyle ne de başka biriyle dışarı çıkamıyorum maalesef istesemde başaramıyorum her sene her gün aynı hiçbir şey değişmiyor gençliğimi böyle evde sıkılarak bunalarak geçirdim dışarı çıkmak istesem de olmuyor

Teşekkür ederim düşündüğün için ama gerçekten olmuyor yapamadım yapamıyorum çocukluğumdan belliydi zaten böyle olacağım ama ben düzelirim sanmıştım maalesef olmadı düzelmedi her geçen zaman daha sa berbat duruma geldim çocukluğum ergenliğim gençliğim böylece geçti şimdi de böyle yaşlanıyorum hayatım evde geçti gidiyor ömrümü evde bitiriyorum dışarı çıkmak bana korkutucu geliyor kendimi dışarıya yabancı gibi hissediyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum ama aynı zamanda dışardan da korkuyorum kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum ilkokulda ortaokulda lisede kimseyle konuşmazdım sıramdan kalkmazdım teneffüslere çıkamazdım ölü gibiydim hep dışlandım aşağılandım çok dalga geçen lakap takan da oldu diğerleri gibi olamadım çocukken sokağa çıkıyordum ama yeterince açılamadım ergenlik ve sonrası benim için daha da kötü oldu hiçbir konuda gelişme ilerleme sağlayamadım hep eksik yaşadım geride kaldım kendimi aşamadım hiç açılamadım çok pasif öz güvensiz içime kapanık kaldım insanlardan kendimi geri çektim liseden sonra da tamamen eve kapandım en güzel yaşlarım hep evde yalniz mutsuz sıkılarak bunalarak ınsanlara imrenerek geçti ergenliğimde de gelişimimi tamamlayamadım eksik yetersiz kaldım yetişkin bir insanım ama gelişmedim oluşmadım kendimi tamamlayamadım dışarıdan korkan insanlardan utanan çekinen biriyim öz güvenim yok iletişim ve sosyal becerilerim yok 35 yaşına geldim ama 15 yaşında da aynıyım 25 yaşında da aynıydım hiçbir değişme olmadı iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum gençliğimi de hiç ama hiç yaşayamadım kendimi eksik kalmış hissediyorum yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı maalesef dışarı çıkamıyorum zaten senelerce eve kapalı yaşamaktan fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak da olumsuz etkilendim hep dayandım hâlâ dayanıyorum ama ne olacak bilmiyorum

Teşekkür ederim inşallah senin de hayatta her şey istediğin gibi olur

Güzel Abim ben yalnız yaşıyorum yaş 28 oldu bende pek mutlu sayılmam , evde paketleme işleri yapabilirsin senin ilacın cami cemaatinden ayrılma dedelerle namaz kıl huzuru orada bulursun , Şunu Asla Unutma bu Dünya' da en çok sıkıntıyı Peygamber Efendimizin Çekmiştir

Sor ablam

Bende senin makyaj güzeli

Sana tavsiyem kendi yolunu çiz ve onu unut bu yapacağın en doğru şey olur

Oraya sana değer veren birini koy ve onu unut

Şansın açık olsun

Yolliyim 10€