Esimin yaptiklari, soyledikleri benim icin hicbir anlam ifade etmiyor? Hep boyle mi olacak?

Boşanacaktık sonra hamile oldugumu ogrenince kaldi. Ama bu bosanma surecinde de yoruldum, yordu beni. Kendisine karsi notr ve hissizdim zaten o sira. Eve zar zor ikna etri oyle dondum, buna da niyetim yoktu.

Eskisi gibi degil. Her seyi esim yapiyor nerdeyse. Calisan kadin olsamda pek umursamazdi ama evdeki her seyi o yapmaya basladi.

Evi haftada bir tertemiz yapiyor, yemekler hazırlıyor (boyle hunerleri oldugunu bile yeni goruyorum) cicek aliyor cikolata, sevdigim tatlilari getiriyor, altin kolye vs alıyor, camasirlari yıkıyor vs vs. Ama benim icin hicbir sey ifade etmiyor bunlar.

Çiçek getirdiginde sevinemiyorum. Sevdiğim seyleri getirdiginde sevinemiyorum. Yani ya soğudum ya da hamilelikten dolayi boyle hissediyorum bilmiyorum.

Biraz arastirdim hamilelikte kadimlar kocalarindan nefret ediyormus, kokusu, nefes alisverisi bile sinir ediyormuş. Ondan mi kaynakli yoksa benim yuregim tamamen sogudu mu ona karsi bilmiyorum. Duzelir mi bilmiyorum. Ama boyle de zor oluyor bunu biliyorum. Adamin hicbir seyi mutlu etmiyor beni artik.

Dunyalari önüme serse fayda etmeyecek gibi. Daha once koltugundan pek kalkmayan adam evde fır dönüyor ama benim icin bir anlami kalmadi bunlarin da.

Eskiden olsa memnun olur, takdir ederdim. Esim ne guzel bana destek oluyor, ben eve para getirip ona destek oluyorsam o da bana destek oluyor derdim ama eskiden yapmazdi zaten. Belki simdi de hamileyim diye yapiyor yoksa yapmazdi belki. Hem gonlumu almaya calisiyor hemde yorulmayayim diye yapiyor diye dusunuyorum. Ilerde belki devami da olmaz bu davranislarinin.

Ama zamaninda verilmeyen degerin, zamaninda verilmeyen destegin, zamaninda verilmeyen emegin hicbir anlami da olmuyor artik. Bilemiyorum. Bu durumlar hamilelikten dolayi gecici mi yoksa dogursam da ayni dusuncelerde mi olacagim bilmiyorum. Sadece mutsuzum, eşimin yaptığı hicbir sey benim icin bir anlam ifade etmiyor bunu biliyorum.