Geceleri insanlar neden daha çok duygusallaşıp her şeyi kafaya takar, aklından geçirir?

Gece, karanlığıyla insanın etrafını sarıp çevreler. Etraf karardıkça mekan da daralır sanki. Öyle ki, bir kemer gibi sıkmaya başlar insanı. Sıka sıka suyunu çıkarır gibi dertleri, fikirleri vs. insanın içinde ne var ise dışarı çıkarır. Gözle görüş dar olmasına rağmen manevi gorüş daha da açılır. Tetikleyici imgeler daha az olmasına rağmen geceler daha ilham vericidir. Ve sanki insanlar ayrılıp ortadan çekildikçe, daha da önemlisi sesler meydanı boşalttıkça, o ana kadar sanki yer yokmuş da insan hep o yüzden herşeyi içinde tutuyormuşçasına içindekileri, boşalan o meydana çıkarıp seriverir. Gece kimilerini zoraki bir şekilde eve, daha da önemlisi beynine hapsedip boğarken; aslında kimisini de beynine hapsederek düşüncelerini özgürleştirme imkanı sunar. Ama sonuç olarak gece ya da gündüz farketmez;
Eğer insan hissedemiyorsa, gündüzde bile gecenin koynundadır.
Gece ise, geceye rağmen görebilenlerin şafağıdır...

Cunku kendinle basbasa kalip vicdan muhasebesi yaptigin dakikalar... yalan soyleyemezsin kendine insani en iyi kendi tanir. kendinle en sakin kafada kaldigin andir ve tamamen seffafsin masum bir coxuksundur artik