Kimse mutlu değil? herkesin bi derdi var neden?

Bir insanı ısrarla anlamayı reddetmenin sadece ona değil evvelâ bize zararı olduğunu biliyor muydunuz? Peki ya bir insanı anlamanın sadece ona değil evvelâ kendimize faydası olduğunu? Temele baktığınızda birine verdiğiniz her şeyi kendinize vermiş, esirgediğiniz her şeyi kendinizden esirgemiş olursunuz. Her zaman söylerim: kötülük, duyarsızlık, anlayışsızlık akıllıca olsaydı tüm bunların hakkını vermek için elimden gelen her şeyi yapardım ama değil işte

Bir insanı anlamak demek; hayata, olaylara, fikirlere, duygu ve düşüncelere, durumlara, kişilere bir de onun hayat penceresinden bakma nezaketi göstermek demektir. Neden onlarca pencere edinme ve daha geniş, daha güçlü ve daha bütüncül bir bakış açısı elde etme fırsatım varken kendimi tek bir pencerenin insafına ya da insiyatifine bırakayım ki? Neden diğer tüm o pencerelerden bakmayarak ruhumu, bakış açımı, aklımı zenginleştirmeyi reddeyim? Belki onun penceresindeki manzara benim manzaramdan daha büyüleyicidir, kimbilir?

Bir insan hasta mı, kötü mü, câhil mi, eğitimsiz mi, zâlim mi, acımasız mı, bağımlı mı, mutsuz mu, çaresiz mi? Bak bakalım onu bu hâle kim ve ne getirmiş.. Onu bu hâle getiren koşulları görmeyi reddedersen o kişiyi nasıl anlayabilirsin, anlayamadığın birini nasıl kendiyle yüzleştirebilir, iyileşmesine ve dönüşmesine vesile olabilirsin? Birinin ruhuna dokunamadığında, onu ileri taşımadığında, hayat yolculuğunda yoluna ışık olamadığında hayvandan ne farkın kalır söylesene? Peki edindiğin onlarca pencere (bakış açısı) sadece diğer insanları mı tanımanı ve desteklemeni sağlayacak? Hayır.. Tüm o pencereler ve manzaralar seni sana fark ettirecek. Kendini tanımanı, anlamanı ve kendine doğru hitap edebilmeni sağlayacak.

Kendini tanımanın, anlamanın ve aydınlanmanın ön koşulu diğer insanları anlamak ve bütüncül bakış açısı edinebilmektir. Kişisel gerçekliklerden ancak bu şekilde sıyrılabilir, hakikate de ancak bu şekilde ulaşabilirsin.. Huzur ve mutluluk bu boyuta geçince başlıyor