İnsan sevmiyorum bundan eminim kimsenin varlığına katlanamiyorum normal mi?

Ne diyecek bir kelime yok, uzun hikaye ama hayatım hep kötü geçti çocukluktan beri, kimseyi sevmiyorum insanların varlığına bile katlanamiyorum yakınımda

Demem bundan eminim çünkü yıllar yıllardır böyleyim değişmez bundan sonra da. Yalnızlığa aşığım

Yok hemde çok uzun yıllardır

Artık hevesim de istegimde yok

39

Kimseye katlanamiyorum ama nasıl yaklaşacak kimse yaklaştırmiyorum ve kimseyi de sevemiyorum zaten kalbim geçmiyor

Kimseye ilk tanışmada bile iki kelime sonrası katlanamiyorum kadın bile istemiyorum hayatımda yani kadın arkadaş bile erkek zaten kalbim geçmiyor kimseye, artık hevesim ve isteğim de yok

Yani şu kişi diyemem böyle biri yok, insan sevmiyorum kadını erkeği yok bundan eminim ama tek çok huzurluyum kimseye tahammülüm yok cinsiyet fark etmez ve hep böyleydim yıllardır da böyle

Yoo delirmedim çok uzun yıllardır böyleyim yalnız kalmaya aşığım herkes batıyor gözüme artık

Herkes aynı çıkıyor nasıl olsa, bile bile bu aptallıga gerek var mı yok, zaman kaybı

Ahaha doğru kişi bir safsata hele bu devirde, ben kendimle mutluyum kimseye gerek yok zaten tanışmaya bile tahammül edemiyorum kimseye hiç gerek yok

Ya nasıl gelecek olmayan, ayrıca yalnızlık hiç zor değil benim için hemde çok uzun yıllardır, bayılıyorum yalnız olmaya

Valla hiç sanmıyorum ben oldum olası severim kimseye tahammülüm yok yaşlanınca hiç çekemem kendimi de çok iyi tanıyorum değişmem hem bu yeni bir şey değil hep böyleydim bir şey değişmedi bugüne kadar

Evet hedefim bu, zirve yalnızlık

Gerek yok belediye kaldırır