Vasıfsızlık batağından bir dal bıçak?

Açıkçası sorudan öte biraz içimi dökmek istiyorum. Şu an dolu dolu 19 yaşındayım. 18 nasıl hayatımda bir parmak izi bırakmadan gittiyse bu yaşta öyle geçiyor. Çevremde benimle benzer yaşta olan arkadaşlarıma baktığımda cidden bir hayatları olduğunu görüyorum. Örneğin Buse var, şu an çok istemediği bir bölüm olsa bile bir şeyler okuyor yanında c1 ingilizcesi var. Ailesinde yurt dışına çıkan kişiler var. Seviliyor. Yani kız benim gibi boş beleş değil. Dünyada bir şeyler yapacağını anlıyorsunuz. Asude var. O da benim gibi ailesinin dengesiz düzeninden dolayı iki kez mezuna bıraktı ama benim gibi hiç çalışmamış değildi. Sadece istediği şeyden uzaktı. Bu sene ailesi sonunda lafına gelip dilden hazırlanmasına razı geldi, bir kursa gönderdiler. Geçen gün girdiği ilk tyt denemesinin netini attı. 80 netle kurum birincisi olmuş. Onun adına çok sevindim çünkü bunu hak ediyordu. Ama kendi adıma çok üzüldüm çünkü yine birileri bir şey yapıyorken ben yine yerimde sayıyordum. Şimdiyse bir kedim var, sorumluluklarım var. Ama ben sadece kafamı yatağa koyup günü geçirme derdindeyim. 19 geçiyor, 20'de geçecek. Benim yine bir vasfım, bir özelliğim yok. Güzelde değilim, fizik desen ellere düşman. Tavsiye istemek istiyorum ama tavsiyeleri uygulamak benden geçti zaten. Şimdi yapsam ne olacak.