Sosyallesme ihtiyaci duymamak?

Bir kısım yorumlara da baktıktan sonra dedim ki; Biliyor musun aslında bu iyi bisey değil. Sen de içten içe bunun farkındasındır diye düşünüyorum. Elbette boş konuşan birileriyle bir araya gelmek tercih edeceğim bisey değildir. Hatta onlarla mümkün olduğunca hiç karşılaşmak dahi istemem. Diğer yandan baktığımdaysa bu durum, bir nevi kendi kendimizi yalnızlaştırma politikasına dönüştüğünü görüyorum. Evet amacım şahsımı boş kişilerden korumak olsa da bir süre sonra iş iyice içe kapanmaya kadar gidiyor. Bi de bakıyorsun etrafında kimse yok. Hayat o zaman neye benziyor biliyor musun? Oturup sadece kuru ekmek tüketiyosun veya en fazla önündeki suya bandırabiliyorsun. Tatsız ve tuzsuz bir hayat.. Doğrusu, araya koydugum mesafe bir zaman sonra ben ve ruhum arasina sızmış ama farkinda degilim. O kadar ki iç sesimi, beni ben yapan ruhum zannedecek kadar yalnızlaşıyorum. Oysa başka yerlerde benim gibi hatta benden çok daha iyi vaktini ve zamanını değerlendiren, ajandasinda boş sayfa bulunmayan ve aralarına katılarak kendimi çok daha iyi hissedebileceğim , belki de beni kendimde eksik hissettiğim o şeylere götürecek fırsatların olduğu, ben evde veya bi kafede yalnız otururken aslında ruhumun o bahsettiklerimin arasında olduğu kimselerle bir arada bulunmam gerekmez mi? Sosyal medyanın tatlı dili ve hoş görüntüsü bizi daha da yalnızlaştırdı. Sahi sosyal ortam neydi? Ben hadi gezelim biraz arkadaşlar diye gidilen Avm'lerin kafeteryaları yerine, hâlâ ilmin, edebiyatın, sanatın ve zanaatin keşfedilmeye doymayan asıl sosyal hayat olduğunu düşünüyorum.

Gezme tozma sosyalleşme işlerini neredeyse sadece ileride pişman olmamak için yapıyorum. Ama durumun kendisinden pek keyif aldığım söylenemez. Garip bir ikilem