Sizce toplumun en büyük sorunu nedir?

Daha geçen gün bunu konuştuk arkadaşımla. Ön yargı, sabırsızlık ve bencillik diye. Ama hepsinden önce cehalet. Araştırmayı, öğrenmeyi seven bir toplum değiliz çünkü. Duyduğumuza inanan, sorgulamayan bir milletiz.

En basitinden z kuşağı tabiri. Bunu ilk kim söyledi, bilen var mı? Hiç sanmıyorum. Çünkü duyduğumuz andan itibaren beğenip benimsendi. Oysa çıkıp bir kişi dahi sormadı nereden çıktı bu kavram ansızın diye.

Ya da bir zamanlar herkesin izlediği ve katıldığı uzaylı dansı. Veya yeni bir moda trendi gibi herkesin birbirine attığı ".. bu kadar kişiye atmazsan bela seni bulacak" tarzı sözde yardım amaçlı mesajlar.

Gerçekten tüm bunların farkında olan, araştıran ve bulmak için çabalayan birileri var mı yoksa sahiden de hayata karşı baktığımız noktalar ve gördüklerimiz bu denli farklı mı? Sahiden varsa bunları merak eden, ben çevreme sordum hatta elimden geldiğince araştırdım diyen lütfen beni de aydınlatsın.

Olay sadece ön yargı, sabırsızlık ve bencillikten ibaret değil çünkü. Eleştiriyi asla kaldırmazken her gördüğümüzü umarsızca eleştirmekten de geri durmuyoruz mesela. Oysa güzel yanlarına odaklanıp takdir etmek çok daha kolay ve motive edici.

Bence cahillik ve eğitimsizliktir. Halkımız cahilliğinden muazzam zevk duyuyor ve üstüne bununla ego mastürbasyonu yapmaktan geri kalmıyor. Açıkçası cahilliğiyle gurur duyan ve okumuş bireyi yerin dibe sokan bir toplum daha görmedim.
Duyarak öğrenmeye çalışmalarıdır. Kimden duyduğunun önemi yoktur, ilk duyduklarının kölesi olur, asla sorgulamaz, ilk duyduklarının aksine bir şey söyleyen vatan hainidir, teröristir. Yolsuzluğun, kokuşmuşluğun, yalancılığın, düzenbazlığın, liyakatsizliğin, ... bu sıra uzar gider, normalleştirilmesi. Adamın müdürü hırsız ama müdürüm diyerek önünde eğiliyor hâlâ. Bal tutan parmağını yalarmış. Yalamayacak arkadaşım. Yok öyle bir dünya. İşte sorun tam da burada.