Her gün yeni bir sayfa değil mi?

Bilmiyorum ama içimi dökmek istiyorum sadece özellikle umudunu kaybetmiş hayata karşı ve kendine küsmüş insanlar için.
Lise zamanlarımdı 11. sinif falandim çok depresif bir ruh halindeyim ve bu dönemde kendime zarar verdim daha hala küçükte olsa o ize bakıyorum. İlk üniversitemi kazandığım zaman öyle mutluydum ki en kötü ve iğrenç dönemim üniversite dersleri başlamasıyla başladı. Her derse girdiğimde midem bulanıyordu, kalbim hızlı hızlı atıyordu o süre boyunca 63 den 50 kiloya kadar düşmüştüm. Sonra iyice kötü olduğumu anladım ve bıraktım şu an düşününce iyi ki bırakmışım diyorum. Biraktigim dönemde yine psikolojik olarak çöküntüdeydim. Bir olay beynimi dank ettirdi. Eğer telefonumdaki uygulamanin bildirim sesi olmasaydı bugün toprak altında olacaktım büyük ihtimalle. Sonra bu dönemde bir tane ilişkim oldu sonuç olarak yarabandı olarak kullanılmışım sonradan anladım. Universite kazandım ama dondurmak zorunda kaldım. Yine hazırlandım bu sefer istediğim bölümü kazandım ve kendimi bu bölüme ait hissediyorum. Yeni arkadaşlıklar edinmeye çalışıyorum ve oluyor.
Dış görünüş ve psikolojik olarak daha güçlüyüm. Ama keşke eski versiyonum bu versiyonumu görebilseydi diyorum.
Unutmayın bir şey gecikiyorsa bir hayır vardır. Ait hissetmediginiz bir yerde durmayın insan ilişkileri olsun , kariyer , üniversite olsun.