Derdiniz oluyor mu hiç?

Çok zeki ve potansiyeli olan bir öğrenciydim. Tam üniversite sınavına gireceğim sene annem öldürüldü. Tıp istiyordum hem annemi hem de hayallerimi kaybettim. İstemeye istemeye öğretmenlik okudum. Babam hep nefret etti benden. Hiçbir zaman destek olmadı bana hiçbir anlamda. Sebebi ne diyeceksiniz bilmiyorum. Varoluşum belki de. Hayatım boyunca onu memnun etmek için çabaladım. Okulumda birinci oldum, ödüller sertifikalar aldım, resim çizdim, kitap yazdım babam bir gün bile memnun olmadı. Bu başarılarım için bile sen ancak böyle boş işlerle uğraşırsın şeklinde konuştu. Bana kendimi hep değersiz hissettirdi. Bütün hayatımı sevilmeye değer biri olmadığıma inanarak yaşadım. Normalde gerçekten çok güzel bir kızım. Babam yüzünden karşı cinslerimden de kaçtım her zaman. Kimsenin beni sevmesine izin vermedim. Ne ilgisi var babanla diyeceksiniz. Çok ilgisi var. Biz yoksul bir aileydik. Daha çok küçük yaşta tatillerde işe gider, kazandığım paranın hepsini babama verirdim. Çok yorulurdum. Küçücüktüm daha. Bir gün annemin babama yazık çocuğa işe gönderip bütün parasını elinden alıyorsun dediğini duydum. Babam da "çalışacak tabi zamanı gelince biri gelip alıp s*ksin diye mi büyütüyoruz" dediğini duydum. Daha 11 yaşındaydım. O sözü hiç gitmedi kulaklarımdan. Ne zaman birini sevecek olsam babamın sözü geldi aklıma. Kendimi o**spu gibi hissettim. Çünkü hep öyle hisettirirdim babam. Hatta öyle derdi bana. 24 yaşındayım bir gün bir erkekle doğru düzgün sohbet bile etmedim oysa. Annemin ölümünden sonra babam evlendi. İyice büyüdü bana olan nefreti. Eşi de kendisi gibi benden nefret etti. O kadar kötü seyler yaşadım ki o evde. Dayanamayıp evi terk ettim. Başka bir şehirde ev tuttum. Ondan olabildiğince uzak olmak istedim. Onun umrunda bile olmadı. Benimle hala bile konuşmuyor. Nerde ve nasıl olduğum umrunda bile değil. Hayatım boyunca tek bir şeyin cevabını aradım.

Neden? Neden öğretmenlerim, çevremdeki insanlar, arkadaşlarım benden her zaman övgüyle bahsederken babam bir kez olsun beni sevmedi. Ben ondan sadece sevgi istiyordum oysa. Evi terk etmeden önce hep tek başıma oturup, tek başıma yemek yerdim. Odamdan çıkmasak karşılaşmasak babam beni haftalarca görmezdi bile. Hatta ölsem kokum etrafa yayılana kadar öldüğümü bile fark etmezdi.

Önceleri hep derdim ki babam sevmeyi bilmiyor. Ama ikinci evliliğini yaptıktan sonra anladım ki aslında çak iyi seviyormuş babam. İkinci eşini ve ondan olan kızını çok güzel seviyordu. Bir gün kızına seni dünyalara değişmem dediğini duydum. Sırf ben duyayım diye yüksek sesle söyledi bunu. Bir baba bu kadar kötü olmaz diyeceksiniz. Ama bu kadar kötüydü maalesef. Onun sevgisi bize yoktu sadece. Annemi de sevmezdi babam. Annem çok güzel, çok yetenekli bir kadındı. Babam ondan da şikayet ederdi her zaman

Annemi de hiç sevmemişti babası. Kızlar annelerinin kaderini yaşarmış derler. Gerçekten de öyle. Ve anladım ki baban seni sevmiyorsa kimse sevmiyor seni. Güzel, yetenekli, meslek sahibi bir kızım. Ama çok mutsuzum. Bu hayatta tek kimsem annemdi o da gitti. Artık hiçbir şeye mutlu olamıyorum. Bazen su içmek bile gelmiyor içimden. Hiç bilmediğim, insanlarını hiç tanımadığım bir şehirde tek başıma yaşamaya çalışıyorum. O kadar tükendim ki. Kimseyi hayatıma almak istemiyorum

Çünkü canım çok yandı gerçekten. Babamdan nefret ediyorum. Keşke hiç doğmasaydım diyorum. Ruhumu ö*ldürdü benim. Ama kendisi o kadar mutlu ki şu an.

Bir insan ne yaparsa yapsın bunları hak etmez. Bir çocuk bunları asla hak etmez. Ben küçükken sebepsiz yere saçımdan tutup beni duvarlara vurduğunu hatırlıyorum. Hayatımı altüst etti. Nefret ediyorum ondan.

Burdan okuyunca size belki hikaye gibi gelecek. Ama o kadar çok şey var ki daha buraya sığdıramadığım. Hayat bana tüm kapılarını kapattı her zaman. Her şey içimde kaldı. Sevmedim bu hayatı sevemedim.