Romanımın başlangıcı böyle, yorumunuz nedir?

Alvin uyandığında beyaz bir odanın içerisindeydi. Hiç ses duymadı; fakat, rüyalarından mı yoksa dışarıdan mı geldiğini bilemediği tatlı bir şarkının zihninde dolandığını işitti. Perdesi olmayan pencerenin ardından gelen soluk bir ışık gibiydi şarkı derken ahengi bozularak azaldı ve zihnini temizledi. Gözlerini ovuşturarak "nasıl geldim ki buraya, dün gece fazla kaçırmışım sanırım" diye mırıldandı. Aynı oda içerisinde bulunan lavaboda akan suyla ayılmaya çalışırken kapı çalındı "hadi koca oğlan suyun sesini duyabiliyorum gel de buradaki son kahvaltını et" diye seslenildi dışarıdan. Ses Jons'un sesiydi. Gerçekten de Alvin'in burada geçireceği son günüydü. Odadan çıktığında koridorda karşılaştığı diğer adaylarla göz göze geldiğinde kabul edilmeme endişesi biraz daha arttı içinde. Çok fazla aday vardı. Binlerce aday arasından seçilmek ona zor olsa da seçilmemeyi başarısızlık olarak kabul ederdi.
Hayatının büyük bir bölümünü bu iş için adamasa da hayallerinde ülkenin uzay ajansı olan UPRES'de olmak vardı. Uzun zamandır her yıl bulunduğu başvurular kabul görmemiş ve vazgeçmek üzereyken bir proje için aday seçimine çağrılmıştı