Yalnızlık artık çok ağır gelmeye başladı?

benim annem ben bebekken vefat etmiş, anneannemde kalmıştım birkaç ay sonra o da vefat etti, bir ara babaannemle yaşadım o da vefat etti, baba çok ilgisiz birisi evde yok çoğu zaman, ablam var o da başka şehirde zaten küçükken beni döverdi hazetmem kendisinden. aynı mahallede teyzem var kendi kendine trip atar bizi yük olarak görür. ''ben anneniz öldü diye bakmaya mecbur muyum '' demişti halbuki bakmadı zaten arada bir gider yemek yerdik yıllardır ona da gitmiyorum. bu sene üni kazandım sonuçları kendim öğrendim kendim okulu araştırdım her şeyi kendim yaptım millet ailesiyle öğreniyordu. herrr sabah kahvaltıyı kendim akşam yemeğini kendim yaparım. bir kedim var ona çok bağlıyım ama üniversitede yurtta yaşayacağım için o olmayacak. ondan ayrılmayı hiç istemiyorum belki arkdaş edinir eve çıkarım. her neyse böyle işte, mesela bir annem olsaydı karşılıklı kahve içseydim bu benim en büyük hayalim, o kadar eksik ve diğer insanlardan farklı hissediyorum ki. bu hisse ne iyi gelir? arkadş demeyin ben arkadaş değil aile istiyorum, bunu dediklerim kendi aileni kur diyorlardı ama ben anne olmak değil annemin olmasını istiyorum. nasıl atlatabilirim?