Nişanlımın ailesi, oğluna fazla düşkün. İlerde bu sorun olur mu?

Nişanlımın ailesi bana kendimi çok değersiz hissettiriyor. sanki oğulları korunması kollanması gereken nadide bir çiçek de ben onu solduracak bi yabancıymışım gibi. Asla saygısız bi insan olmadım. elimden geldiğince mutlu etmeye değer göstermeye çabalıyorum. kendi oğulları bilmezken ben doğum günlerini, özel günleri önemseyip kutluyorum. hediye alıyorum. Tek beklediğim şey değer görmek ama ben aksine değersiz hissettiriliyorum. Babası gelip oğlumu üzersen karşında beni bulursun konuşması yapıyor. Benim böyle bi konuşma yapacak babam olmadığı için üzülmek hakkım mı yani (babam hayatta ama bizim için yok). Annesi zaten her durumda oğulcuğunun arkasında. (örn: yemeğe gitmiştik abisine mutfakta işim vardı ve nişanlım su istediğinde getiremem şu an elim dolu dedim. Kendi suyunu kendi aldı hepsi bu. Ama annesi bana oğluma hizmet ettirme diye koca bi nutuk çekti. Kendi suyunu kendi alınca kime hizmet etmiş oluyorsa artık onu anlayamadım. ) (örn: nişanlım bi gün bana süpriz yapmak için bi motor bulmuş gelmiş şu sevimli elektrikli motorlardan. sonra çok eğlendiğimiz için bi kaç kere yaptık bunu. aynı yemekte de bunu anlatıyorduk şaka şamata annesi durup bana "motor deyip durma çocuğu düşürüp de bi yerlerini kırdırma" dedi. motoru bulup gelip beni bindiren oğlu, süren yine oğlu herhangi bir kazada ben de yaralanabilirim ama onun tek düşündüğü şey kendi evladı. yani oğluna bişey olmasın da bana ne olursa olsun.) ((örn: beraber bişeyler yiyoruz nişanlımın basuru var dokunuyormuş. annesi durup kendi aklı yokmuş gibi "sen onu neden yedin sana dokunur ısrar etselerde yeme". ısrar edip de dokunmasına sebep olan kişi benim yani. O oğlunu düşünüyor ama ben düşünmediğim için dokunacak birşeyi yemesine ısrar ediyorum sanki. yahu 27 neredeyse 30 yaşında adam. dokunuyorsa yemesin bunuda mı ben düşünecem, kaldı ki dokunduğunu bilsem niye ısrar edeyim, çekeceği acıdan zevk mi alıcam sanki.) kısacası daha şimdiden yıprandım. çok üzülüyorum insanlar gelinlerini el üstünde tutup bir dediğini iki etmezken, kendi oğullarına "bak gelin kızımızı üzme" derken biz de durum tam tersi. oysa benim tek istediğim gerçekten anne babalık abilik yapmaları beni de koruyup kollamaları. nişanlım duruma üzüldüğünü söylüyor sadece ilerde uzakta yaşıycaz zaten diyor, seni üzerlerse silerim onları diyor ama anne baba silinmez. ki zaten silmesini de istemem ama gerçekten yıprandım artık yüzüğü atıp alın oğlunuzu başınıza çalın bir de altına bez bağlayın tam olsun deyip uzaklaşıp kafa dinlemek istiyorum, ne yapmalıyım bilmiyorum