Elveda demek ne kadar zordur?

Bazen dünya hayatını ne kadar abarttığımı düşünüyorum. Ne kadar gereksiz mevzu varsa gönlüme yük ettiğimi, yerimi daralttığımı, kendime dert aradığımı düşünüyorum. Bir ezan, bir sela arasındaki ömrümün bazı noktalarında elbette vedalarım oldu. Kimini içimden gele gele yaptım, kimini içim acıya acıya.
Lakin en zoru hangisiydi biliyor musunuz?
En sevdiğini kefenlerlerken, öpüp kokladıktan sonra yüzüne son defa bakmak, üzerine toprak atmak var ya! Asıl veda oydu.
Elbette ki kavuşmak için vedalaştık, kavuşmak için ayrıldık, kavuşmak için dualar edip gözyaşı döktük.
En acı elveda bu bence.
Gerisi biraz edebiyat.🌿

Selamlar olsun.
Günün son sorusunu cevaplayıp uyumaya gitsem benim için en hayırlısı olacak sanırım.

Cevaba gelince...
Kim için, ne için olduğuna göre değişiklik gösterebileceği gibi şöyle bir ortak paydada bağlayabilirim sanırım ;
Bir şeye ne kadar bağlanırsan ve o şey ile ilgili kendini her ne kadar beklentiye sokmuş isen, o şeyden kopman da aynı doğrultuda zor ya da kolay olacaktır. Yani iş tamamen beklentiye dayanıyor. Bir şey üzerinden ne kadar beklentimiz yüksek idiyse, o kadar da bizi incitme ve üzme hakkı vermiş oluruz aynı zamanda o şeye.

Dilim döndüğünce ifade etmeye çabaladım, lakin ne kadar olduğunu idrak edemiyorum şu an, kontrol amaçlı tekrar gözden geçirsem dahi algılarım kapanmak üzere. 💁🏼‍♀️

Selam ve dua ile. Geceniz mübarek olsun.