Biz niye varız?

Dünyada zaten rahat yüzü görmeyi beklemek manasız. İmtihan için gelmişiz. Afedersin hayat ağzımızın içine tük***. Sonunda dayanamayıp ateist oluyor. Böyle hayat mı olur diye sorgulamalara başlıyoruz. Aslında şöyle düşünüyorum ben. Dünya gibi bir yerde yaşıyorsam ve kendimi hissediyorsam eminim bunun ölüm sonrası da vardır. Birden yok olup gitmek bana manasız geliyor. Varsın yani bildiğin bir vücud kavramı içindesin ve ölümle bedenin cansız bir hal alsada akıl gibi soyut bir ruha sahipsin. O ruh beden gibi yemekle, suyla beklenmiyor. Farklı bir tabiatı var. Bedenim bu dünyaya aitse ruhumda bir yere aittir. İşte ölünce bedenim görevini tamamlamış. Ruhun yeni dünyasına yani asıl mekanına yola çıkmış gibi düşünüyorum.