Kurtulmam lazım?

19 yaşında bi genç kız olarak muhafazakar, kafadan çok giyim kuşama, milletin yorumuna bakan, kendisine benzemeyen insanları kınayan annem tarafından yıllarca bastirildim. ne güzelce okula gidip okumama izin verdiler ne de destek çıktılar. ‘bu devirde kuran kursuna vermek lazım, yoksa azar’ kafasıyla belki okula gitsem hiç yapmayacagim seyleri yaptım.. kapattılar, esarpla çıkıp yarı yolda dilediğim gibi suçluluk duygusuyla dolaştım yakanı evde bile açmayacaksın günah dediler telefondaki sacma sapan uygulamalarda kendimi gösterdim.. hepsinde bir ilgi isteği aradkm ama ne kadar yazarlarsa yazsınlar ilgimi tatmin edemediler. daha dogrusu aileden beklediğim destek ve övgüyü mü arıyordum hiç bilmiyorum. en son 30lu yaşlarında bir erkekle tanıştım, ertesi gününde nasıl güvendiysem buluştum. o evden sonra yanında olmak o kadar iyiydi ki anlatamam.. yargılamadan güzel bir şekilde sohbet ettik. o zaman sosyal olarak çok eksik ve yalnız kaldığımı hissettim. şu an da evde kendimi güzel hissetmek için aldıgım gecelik ve iç çamaşırlarını gördü annem, “o**musun, amacın ne, defol git benim evimden, insan evladının ölümünü ister mi?”.. bilmiyorum annem haklı olabilir mi bunları hakediyor muyum yoksa hevesle aldığım şeyler normal mi bilmiyorum. ama bunun yüzünden hayatim boyunca açık şeyler giydiğimde suçluluk duygusu çekeceğimden süphe etmiyorum..