Herkese günaydınlar nasılsınız?

Artık son zamanlarda intihara dahada yatkınlık göstermeye başladım hayat şartları ve özelliklede hislerim buna beni zorluyor, hiçbir şey yapmak istemiyorum, kendimi değerli, güzel, zeki bulmuyorum depresyona giriyorum depresyon yavaş yavaş beni öldürüyor, intihar hayalleri kuruyorum, beni seven bir kişi bile yok, hiç ama hiç iyi hissetmiyorum, ve bu kimsenin umrunda bile değil, beş kuruş paramın olmadığı gibi babam dalga geçer gibi 4 hafta sonunda sonra 12 tl verdi zoruma gidiyor, özeliklede takıntılarım peşimi bırakmıyor, dua etsemde hiçbir işe yaramıyor, kimse beni anlamıyor, hayattan ufacık zevk almıyorum, duygusuz birine dönüştüm, hislerim yok gibi yok oluyorum...

Ben çocukluğumdan beri mutlu hissetmiyorum, değerli hiç hissedemedim, hiç sevilmedim şu an bile depresif haldeyim, inanki zor yazıyorum elimi kaldıracak halim yok yazmak için bile kendimi zorluyorum, ben yok gibiyim yani mutluluk nedir bilmek hayattan keyif almak nedir bilmem sevgi nedir bilmem yaşamdan artık iyice koptum ölsem kimsenin umrunda değil

Uyuyacağım bugün tam gün yoksa kendime zarar vermekten korkuyorum yaşama sevincim diplerde hatta yok oldu uyumak iyi gelir bence

Ben 8-9 yıldır depresyondayım inanki benim gibi değilsindir en güzel gençlik yıllarımda hayatım bok gibi geçti kimsem yok değer verenim yok çok dua ettim ama kabul olmadı dini artık son zamanlarda sorgulamaya başladım cünkü beni seven tanrı benden yıllardır bir gün hatta 2 saat bile olsa kısa süreliğine bu hastalığı alırdı ama onun bile umrunda değilim

Ruhum yok gibi bir ölü gibiyim ruhum öldü bedenim ayakta oda ona eşlik etmeyi bekliyor

İyi hissetmiyorum hiç...

Kayseri

Ben yasadığım ilden nefret ediyorum